dEUS, 29 april 2008, Muziekodroom

Aan zij die zich halfdood ergeren aan de dEUS-hype en deze livereview dan ook lezen met het oog op enig leedvermaak en manisch gegniffel: in Hasselt bleek de groep nog niet helemààl perfect ingespeeld. Die non-believers nemen echter best een valium, alvorens de rest van deze recensie hen tot waanzin drijft, want verder valt er enkel in superlatieven over dit concert te spreken.

Van in de begindagen kon je verdomd veel pech hebben met een dEUS-concert: de bende rotgetalenteerde, eigenzinnige ego’s durfde al eens te botsen of dermate wasted op het podium te kruipen dat de set een rommeltje werd. Maar echt opvallen deed dat nooit, aangezien de songs van op Worst Case Scenario en In A Bar, Under The Sea op zich al rommelig waren. De grens tussen geniale improvisatie en nonchalant geklungel was al die tijd sowieso erg dun.

Met The Ideal Crash leek de chaos weg: Barman was al wat wijzer, maar bleef links en rechts groepsleden verliezen en wist niet altijd even gelukkig vervangers te kiezen. In de aanloop naar het vierde album leidde dat tot een ronduit schabouwelijke vertoning op het Pukkelpop-podium, die deed vrezen dat dEUS definitief ten onder zou gaan aan zijn geniale waanzin. Wellicht niet toevallig werden feestbeest Danny Mommens en Craig Ward iets later uit de groep gezet (of gingen ze zelf weg in een wolk van witte mist en alcohol: al naar gelang de bron).

Met Mauro Pawlowski haalde de groep een droom van een schaduwfrontman binnen, en sindsdien is dEUS ook live een wereldgroep. De vorige tournee leed nog wat onder het wisselvallige songmateriaal van Pocket Revolution, maar met het prachtige Vantage Point onder de arm zou de wereld dan eindelijk aan dEUS’ voeten mogen liggen. Hoewel de zenuwen voor het eerste Belgische concert in twee jaar hen hier en daar parten spelen, klinkt de groep in Hasselt hechter en strakker dan ooit. Geen gerommel tijdens en tussen de nummers, maar een goed geoliede rockmachine die haar nummers live een andere weg durft uit te sturen.

Want dat valt van bij de eerste tonen op: dEUS omarmt live de funk en de groove als ware het een plots weer uit het niets opduikende vriend. Het vette “Oh Your God” (opgespaard tot de bissen) lijkt als sjabloon voor de liveversie van zowat elke song gediend te hebben: een stevige ritmesectie, snerpende gitaren erover, onderbroken door een sprankelende popmelodie als refrein. Niet alleen oude songs als “Sun Ra”, “Instant Street”, “Fell Of The Floor, Man” en zelfs “Suds & Soda” (met een uitzinnig nieuw instrumentaal stuk voor het laatste refrein) krijgen een nieuw — steviger en dansbaarder — jasje mee, maar ook het op Vantage Point wat makke “Is A Robot” blijkt live een bom. Ook “The Vanishing Of Maria Schneider” krijgt een veel pittiger uitvoering mee.

Dat het hier en daar verguisde “The Architect” qua herkenningsgejuich alleen moet onderdoen voor de oude hits, bewijst trouwens dat het publiek wel pap lust van een sexiër dEUS waar op gedanst kan worden. Vreemd genoeg blijkt het fantastische “Slow” live niet het verhoopte hoogtepunt. Is het studiogeluid live te moeilijk op te roepen, of zorgt Karin Dreijer net voor dat ene tikje extra dat van een knappe albumtrack een wereldsong maakt?

Er staat in Hasselt alleszins een groep op het podium. Een hongerige bende, die de eigenzinnige waanzin genoeg in de hand weet te houden om niet van elk concert een dubbeltje op zijn kant te maken. Hoe hevig de groep ook tekeer gaat: elke flard noise en improvisatie krijgen ze naadloos weer in de oorspronkelijke song geschoven. En ja, zelfs al is dEUS de groep van Tom Barman en zijn hij en Klaas Janzoons de enige originele leden. En zelfs al zijn de meeste dEUS-songs door Barman geschreven, Mauro Pawlowski doet door zijn enigmatische podiumprésence, schijnbaar moeiteloos uit de mouw geschudde gitaaraccentjes en sexy zang (in tegenstelling tot Carlens’ hysterie) de groep pas echt boven zichzelf uitstijgen. We zagen en hoorden flarden Nick Cave, Blur, Queens Of The Stone Age, Evil Superstars en Funkadelic, maar bovenal een tot volle bloei gekomen dEUS om te koesteren.

Hoe straf Vantage Point ook is, de nieuwe, funky, in-your-face dEUS moet je dus live meemaken. Dit dEUS moet en zal Europa definitief veroveren en is alle embargo’s en zenuwachtige scoop-zoekerij in de media meer dan waard. R.E.M., Neil Young en Radiohead hebben een te duchten thuisspeler als concurrent voor de titel van headste headliner van Rock Werchter 2008.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in