The Bucket List




97 min. / USA /
2007

“Scenarist Justin Zackham schreef het script voor deze film op
slechts twee weken,” weet filmbijbel imdb.com te melden op z’n
trivia-pagina voor ‘The Bucket List’. In de meeste
gevallen zou ik het moeilijk vinden om te geloven dat je op zo’n
korte tijd een draaiklaar scenario uit je duim kunt zuigen, maar
helaas – de bewijzen bevinden zich in de bioscoop. Rob Reiner, een
man die ooit een relevant regisseur was maar al in meer dan tien
jaar geen fatsoenlijke film meer heeft gemaakt (de laatste was ‘The
American President’ uit 1995), slaat een zoveelste misser op rij.
‘The Bucket List’ is een ongeïnspireerde, mierzoete tragikomedie
die er inderdaad uitziet alsof er maar twee weken aan werd
geschreven en nog minder lang aan werd gefilmd. Het enige dat deze
melodramatische draak ervan weerhoudt om straight-to-dvd
te gaan, is de aanwezigheid van Jack Nicholson en Morgan Freeman in
de hoofdrollen – en God weet waarom zij zich hiervoor lieten
strikken. ’t Moet zijn dat het goed betaalde.

Nicholson speelt Edward Cole, de eigenaar van een keten aan
ziekenhuizen (privatisering van de gezondheidszorg rules!)
die op zijn zeventigste in één van zijn eigen klinieken terecht
komt. Hij wordt gediagnosticeerd met terminale kanker – “nog zes
maanden, hooguit een jaar,” zegt zijn dokter. In het ziekenhuis
maakt Cole kennis met Carter Chambers (Morgan Freeman), een
garagist die zich in exact dezelfde situatie bevindt. De twee
mannen sluiten een vriendschap gebaseerd op hun gezamenlijke
ervaringen met chemotherapie, spelletjes kaart om de verveling te
verdrijven en Carters encyclopedische kennis van triviale feitjes
(hij is zo iemand die alle antwoorden van tv-kwissen kan geven nog
voor de vragen gesteld zijn). Wanneer de twee mannen hun doodvonnis
krijgen, besluiten ze echter niet bij de pakken neer te blijven
zitten, maar het er nog één keer goed van te nemen. Ze stellen een
bucket list op, een lijstje met dingen die ze nog willen
doen voordat ze de pijp aan Maarten geven (in het Engels: to
kick the bucket).
Skydiven, de piramiden zien, een berg
beklimmen en ga zo maar door. De twee stervende old-timers
bereiden zich voor op een laatste avontuur.

Met dat uitgangspunt had je best een pakkende dramedy
kunnen maken. Beeld je maar eens in wat bijvoorbeeld een Alexander
Payne (de maker van ‘About Schmidt’ en
‘Sideways’) met
deze premisse had kunnen aanvangen. Een bitterzoete film over
mensen die weten dat hun einde er aankomt, en even terugdenken aan
alles dat ze wel en niet hebben gedaan. Mooi. Jammer genoeg krijgen
we niet Alexander Payne, maar Rob Reiner en
two-week-wonder Justin Zackham, wiens smaak schijnbaar
niet naar bitterzoet gaat, maar naar melig. En in plaats van twee
mensen te zien die effectief even nadenken over het leven, zien we
twee filmpersonages die clichématige monologen afsteken.

Misschien had het al geholpen mochten Reiner en de zijnen al
eens gewoon de consequenties van hun uitgangspunt aanvaard hebben.
Nicholson en Freeman worden verondersteld allebei stervende te
zijn, maar zo gauw ze zichzelf uit het ziekenhuis ontslaan,
verdwijnen hun symptomen als sneeuw voor de zon (hoewel Freeman, om
toch maar zeker correct en eerlijk te zijn, één keer een ongelukje
heeft met een katheter). Twee zeventigjarigen die niet lang meer te
leven hebben maar op enkele weken tijd de halve wereld rondreizen,
uit een vliegtuig springen, autoracen en een berg beklimmen? Zoals
de Nederlanders zouden zeggen: ammehoela. Natuurlijk is
‘The Bucket List’ geen medisch drama, maar gezien het uitgangspunt
van de film is het wel belangrijk om het publiek er van te
overtuigen dat die twee hoofdpersonages effectief ziek zijn.
Terminale kanker wordt hier gereduceerd tot een ongemak dat komt en
gaat naargelang de behoeftes van de plot. Je zult maar eens écht
een kankerpatiënt zijn en deze film te zien krijgen – ofwel begin
je dan heel hard te lachen, ofwel word je er héél erg pissig
van.

Los daarvan leveren de reizen van Nicholson en Freeman maar
weinig op. Je kunt je personages dan wel naar de piramiden en de
Taj Mahal laten gaan, maar als ze daar niets interessants doen of
zeggen, dan ben je er ook al snel op uitgekeken. In de praktijk
komt het er op neer dat de twee krasse knarren zich telkens opnieuw
voor een wereldwijd bekend monument neerzetten, waarna Morgan
Freeman even de historische achtergrond van hun locatie uitlegt
(die mens z’n kop zit namelijk vol met interessante
“wist-je-dat”jes) en er een geforceerde, quasi-betekenisvolle
dialoog volgt. Morgan Freeman die een beetje op zijn vrouw is
uitgekeken. Jack Nicholson die zijn dochter al jaren niet meer
heeft gezien. Dat soort dingen – standaard filmconflicten die erom
schreeuwen snel opgelost te worden voor het begin van de
aftiteling, maar die nergens een authentieke noot weten te slaan.
Ik zat de hele tijd te denken: moeten volwassen mensen echt naar
Egypte en India afzakken om tot de conclusie te komen dat ze voor
hun dood best nog eens een babbel doen met hun familie?

Het helpt overigens ook niet dat de filmcrew nooit tot op al die
locaties geraakt is – Nicholson en Freeman bevinden zich ten alle
tijde voor een bluescreen, waarop dan de minst
geloofwaardige CGI-beelden worden geplakt die ik de voorbije vijf
jaar heb gezien. Het resultaat doet een beetje denken aan zo’n oude
Tarzanfilm, waarin je eerst een stock footage shot krijgt
van een leeuw in Afrika, en dan een shot van een acteur die zich
overduidelijk in een studio aan de andere kant van de wereld
bevindt, maar met een angstige blik wegduikt. De effecten in ‘The
Bucket List’ zijn ongeveer even geloofwaardig.

Nicholson en Freeman voeren allebei alweer hetzelfde nummertje
op dat ze al honderden keren eerder hebben gedaan. Nicholson
grijnst en declamert zijn dialogen op dezelfde
“ik-ben-iets-heel-ondeugends-van-plan”-manier als altijd. Freeman
hangt de wijze oude man uit en bromt met zijn rustgevende bariton
een overbodige voice-over bij elkaar.

Ach ja, het is een crowd pleaser en een tear
jerker,
en je mag er allemaal niet te veel over nadenken en
blablabla. Maar ik geloofde er gewoon niks van. Elke emotie die je
te zien krijgt, is vals. Elke situatie is geforceerd en
ongeloofwaardig. Het enige in ‘The Bucket List’ dat écht om te
janken is, is de gedachte dat twee mannen die een volledig leven
achter de rug hebben, tijdens hun laatste maanden niets beters
kunnen bedenken om te doen dan met een auto te racen of uit een
vliegtuig te springen. Als je levenswijsheid daar eindigt, heb je
op die 70 jaar ook niet echt veel geleerd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in