Yeasayer, 20 februari, AB Club

Terwijl beneden in de grote zaal de spanning voelbaar te snijden was ("Komt-ie of komt-ie niet?"), liep de AB Club woensdagavond gezellig vol voor het optreden van New Yorks nieuwste sensatie, Yeasayer.

Na een ravissante, doch weinig beklijvende opwarmingsronde door Maskesmachine, mocht het alom gehypete Yeasayer zijn kunnen bewijzen. De in het najaar 2007 uitgebrachte debuutplaat, All Hour Cymbals, werd zowat overal op gejuich onthaald en prompt werd Yeasayer door de verzamelde persmeute tot potentiële revelatie van 2008 gebombardeerd. Gevolg van al die stemmingmakerij: een uitverkochte AB Club.

Zelden zo treffend het predicaat "postmodernistisch" op een artiest kunnen kleven als op Yeasayer: qua muziek, qua teksten én qua imago. De vier bandleden hadden zich immers in een volstrekt onsamenhangend podiumplunje getooid: van het houthakkershemd van gitarist Anand Wilder over het afgewassen Velvet Underground T-shirt van drummer Luke Fasano tot het babyblauwe marcelleke van frontman Chris Keating of het rokje annex visnetje van bassist Ira Wolf Tuton (iemand moet die man toch snel eens duidelijk maken dat moustaches gewoon lélijk zijnè). Kortom, een collage van uiteenlopende stijlen en als geheel zo fout dat het op één of andere manier toch weer hip werd.

Maar we wijken af. Ook Yeasayers sound, want daar gaat het uiteindelijk om bij muzikanten, is zonder twijfel postmodernistisch te noemen. Het vermengen van hoge (mystieke samenzang, vrij geëxperimenteer, diepzinnige teksten) en lage (catchy pop, hiphop) cultuur, het door elkaar haspelen van Westerse (The Beatles, Talking Heads, Fleetwood Mac, Klaxons, noem maar op) en niet-Westerse (Afrikaanse traditionele zangers, Keltische en oosterse muziek,…) invloeden, het contrast tussen de nostalgische ideeën en de ultramoderne apparatuur, en het in twijfel trekken van de grote verhalen ("I can’t sleep when I think about the times we’re living in/ I can’t sleep when I think about the future I was born into"). Het zijn allemaal elementen die bij Yeasayer prominent aanwezig zijn.

Wie door bovenstaande omschrijving vreest dat Yeasayer eigenlijk een stelletje pseudo-intellectuele, hoogdravende en dus doodsaaie pieten is, heeft het serieus verkeerd voor. Yeasayer was woensdag op geen enkel moment vervelend of pretentieus, integendeel. Een uur lang toverde Yeasayer, met zijn heerlijk aanstekelijke popmuziek, de AB Club om in een broeierige danstempel. ’t Is dat wij — uit principe — nooit de dansvloer betreden (tenzij de kortste weg richting toog ons daartoe noopt), of we hadden ons zowaar spontaan aan een uitbundige vreugdedans gewaagd.

Eerste hoogtepunt was zonder twijfel "Final Path", hun meest apocalyptische song, opgenomen vlak na de herverkiezing van George W. Bush in 2004. Het nummer staat vreemd genoeg niet op de plaat, maar wel op hun myspace. Allen als de bliksem daarheen dus. Zelf noemen ze het hun "dance party on the eve of the Armageddon" en kijk, voor één keer hebben wij daar nu eens niets aan toe te voegen.

Want dat is waar het bij Yeasayer in se omdraait: feest. Hoe pessimistisch de lyrics vaak ook zijn, en hoe donker de sfeer, songs als "2080", "Wait For The Summer" of "Sunrise" creëren live een onweerstaanbare en uitgelaten, bijna triomfantelijke vibe met de pompende synth beat als leidraad. Die synthesizer kwam woensdag nog veel nadrukkelijker naar voren dan op plaat. Elk nummer werd voortgestuwd door de opzwepende beats die Keating (wiens bijna extatische zanggeluid heel erg aan dat van Tunde Adebimpe van TV On The Radio deed denken) uit zijn synth tevoorschijn toverde.

Alle songs werden bovendien een stuk intenser gespeeld dan de respectievelijke studioversies, wat maakte dat de spanning tussen beats, bezwerende percussie, zware echo’s, hypnotiserende samenzang en de zuinige, maar opvallende gitaarriffs nog strakker opgebouwd was. Het ganse optreden baadde dan ook in een bijna sacrale maar verdomd swingende sfeer. Alsof de ridders van de Apocalyps het einde der tijden al schreeuwend tegemoet dansten.

Enig minpunt was de relatief korte duur van de set. Yeasayers feestje duurde ternauwernood een vol uur, waardoor het fantastische "Wait For The Wintertime" (een gedecideerde, duistere oorlogmars) tot ieders verbazing meteen ook als afsluiter dienst deed.

Desalniettemin kon Yeasayer woensdag meer dan bekoren, en bijgevolg kijken wij nu al uit naar de volgende passage van de band in ons land. Enkele maanden geleden stond de band nog in een met moeite half gevulde Charlatan, nu in een uitverkochte AB Club, en medio augustus spelen ze ongetwijfeld een wei ergens in de buurt van Hasselt plat. Wedden?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in