I Love Techno :: 10 november 2007, Flanders Expo

Een vol huis voor de dertiende I Love Techno. Meer dan terecht, gezien de verbijsterend sterke line-up en de verdieping in de breedte. Stevige beats, aanstekelijke gitaren, het kan anno 2007 allemaal, als het maar dansbaar is.

Techno is dood, hoor je wel eens iemand verkondigen, net zoals er lui zijn die beweren dat rockmuziek doodging op het ogenblik dat Buddy Holly de pijp aan Maarten gaf. De lieden die de eerste stelling beweren, voegen daar vaak in een moeite door aan toe dat er tegenwoordig zelfs gitaargroepen op I Love Techno staan, meestal op een toon die je eerder verwacht van religieuze fanatici die net iemand betrapt hebben op het eten van varkensvlees in hun gebedshuis.

Waar waren die muzikale hardliners vorig jaar dan, vraag je je af, toen een zekere Tim Vanhamel samen met zijn Fender Jazzmeister een van de podia in Flanders Expo besteeg om een zwaar beukende Shameboy te vervoegen? Toen stortte geen enkele fanatiekeling zich, de bommengordel omgegord, op het podium. Een veeg teken dat in de praktijk de gematigden de bovenhand hebben en dat zij zich wel kunnen vinden in een verbreding van het genre. Zulks mag ook wel: ook de kritiek op het aantreden van elektronische acts op Rock Werchter is ondertussen verstomd. Misschien dat een naamsverandering zoals Ten Days Of Techno ze jaren geleden reeds doorvoerde, zich ook voor dit festijn opdringt?

Want ook in de elektronische muziek is stilstand achteruitgang, en zonder evolutie zou er van een van ’s werelds grootste elektronische muziekfestijnen misschien wel geen sprake meer zijn. Al is er ook een geruststellende gedachte in de vorm van enkele zekerheden. Wie naar I Love Techno gaat, kan zich verzekeren van wat de Soulwax-vermomming Samantha Fu omschreef in “Theme From Discotheque”. Die tekst laten we aan uw parate kennis over, een en ander wordt zelfs in deze moderne tijden nog steeds beter niet publiekelijk uitgesproken, in naam van de goede zeden.

Een van de eerste acts die in Gent aantreedt, is Cosy Mozzy. De Brusselse dj laat belachelijk vroeg op de avond reeds heel stevige beats weerklinken die door een verwachtingsvolle massa hartelijk ontvangen worden. Met zijn harde set legt de man de lat wel heel hoog voor de meest gecontesteerde act van de avond, maar vreemd genoeg klopt de timing niet helemaal: een kwartier voor het einde is er sprake van een stevige climax, waarna de man zijn set nogal kabbelend moet beëindigen.

Klaxons lijken genoegen te scheppen in de controverse die rond hun passage ontstaan is en trappen af met een loeier van een punksong die het publiek met verstomming slaat. Wanneer de verbazing wegebt, lijkt het viertal flink op weg om grote sier te maken en eindelijk het begrip nu-rave van een duidelijke inhoud te voorzien. “Atlantis To Interzone” klinkt gemener dan ooit en wanneer “Golden Skans” de handjes omhoog krijgt, lijkt de buit binnen. Maar ondanks die positieve respons klinkt Klaxons behoorlijk futloos, zeker in vergelijking met de doortocht in de marquee van Rock Werchter. Pas in de tweede helft, wanneer de band met “Magick” en “Gravity’s Rainbow” zijn evenwicht lijkt te vinden, wordt de plaats van Klaxons op de affiche gerechtvaardigd en krijgen we een echt opwindende act te zien.

Net zoals festivals als Pukkelpop, is I Love Techno een fysieke uithoudingsproef die gebukt gaat onder een overaanbod aan zalen, waardoor kiezen meermaals verliezen wordt. Dit blijkt een eerste keer wanneer we de laatste helft van de set van Simian Mobile Disco meepikken. Sinds het leuke popgroepje Simian — waar hebben we dit nog gehoord? — vervelde tot het electroduo Simian Mobile Disco, zijn James Ford en James Shaw twee helden in het genre. Hun pounding electro music slaagt erin de kille hangar te vullen met een clubbinggevoel dat we de rest van de nacht niet meer waarnemen. Met “Hustler”, een van de — excusez le mot — geilste singles die afgelopen jaar werd uitgebracht, bevestigen de twee hun status van nieuwe jonge goden die weten hoe het begrip climax scherpgesteld moet worden.

Revolutie en religie

Vervolgens lost een rondje blad-steen-schaar het dilemma Alter Ego of Dr. Lektroluv op en staan we oog in oog met the mean green machine. De dokter slaat en zalft en wanneer plots “Blue Monday” op de draaitafel gepleurd wordt, gaan duizenden uit de bol op een nummer dat zowat een kwarteeuw oud is, maar de laatste jaren een ongenaakbare status verkregen heeft. Als vervolgens de Mr. Oizo-remix van “Killing In The Name” weerklinkt, is het hek helemaal van de dam. Harde gitaren zijn geen issue meer in Flanders Expo, meebrulbare pseudo-revolutionaire teksten evenmin.

En dan is er Goose. De band maakt furore tot in Australië en heeft een livereputatie waar weinigen tegenop kunnen. Het door een even simpele als aanstekelijke baslijn aangedreven “British Mode” is een van de prijsbeesten. De vier heren walsen over het publiek met een verbijsterend gemak en maken nog maar eens duidelijk dat je rock-‘n-rollgehalte niet afhangt van hoe vaak het distortionpedaal wordt ingedrukt.

De grootste klepper is echter Justice. Het Franse duo staat aangekondigd als een live-act, maar buiten een decoratieve muur van gitaarversterkers is daar niet veel van te merken. Gaspard Augé en Xavier De Rosnay zijn Chemical Brothers-gewijs in de weer met een batterij elektronica die, met zijn oplichtend kruis in het midden, veel weg heeft van een altaar. De charmante single “D.A.N.C.E.” is een van de hoogtepunten in de set en tegelijk een rustmoment. De kinderstemmetjes zijn nog niet weggeëbd of de opzwepende beats nemen je opnieuw op sleeptouw. En dat allemaal om naar het eindpunt te leiden waar de overvolle Orange Room al de hele nacht op wacht: “Never Be Alone”. Hoewel de tot culthit uitgegroeide versie van dit nummer alweer vier jaar oud is, is de song niet kapot te krijgen. De song is de “Smells Like Teen Spirit” van het dansend volkje geworden: het mantra-achtige refrein heeft een bijna religieuze uitwerking op de aanwezigen.

Ligt het aan die religieuze ervaring, een dosis geluk bij het uitstippelen van ons parcours of een verminderde kritische zin door de algeheel extatische sfeer, we zijn er nog niet uit. Maar feit is dat we gedurende de hele nacht door niemand ontgoocheld werden en dat deze editie van I Love Techno als heel sterk naar voren komt. Hokjes werden gesloopt en oogkleppen afgegooid. Als het op dit elan verdergaat, is er weinig of niets dat de reputatie van I Love Techno stuk kan krijgen. Met compromisloze beats als kern en alles wat van ver of dichtbij op dansmuziek lijkt en kwalitatief op een zekere hoogte staat als rondzwevende atomen, heeft dit festival een gouden formule in handen om de komende jaren nog heel wat memorabele nachten te bieden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in