Bronks :: Alias de wanprater

Met Tim Burton en de tekeningen van Edward Gorey, waarin kinderen op de meest gruwelijke wijzen sterven, als inspiratiebronnen voor een familievoorstelling kan het niet mis gaan. Of juist wel. Zo heel veel van hun duistere humor laat Bronks niet zien, en dat is een beetje spijtig.

Stijn Van Opstal en Nico Sturm speelden drie jaar geleden al eens samen bij Bronks in de voorstelling De Gebroeders Leeuwenhart. Hierin vluchten een ziek jongetje en zijn oudere broer weg in een eigen fantasiewereld. Dezelfde thematiek wordt ook nu op de bühne gebracht. Opnieuw speelt Sturm het kleine broertje, Alias, dat dit keer niet op sterven ligt maar wel het vermogen om te spreken kwijt is. Sinds zijn ouders omkwamen in een treinongeluk heeft hij één voor één alle woorden verloren. Van Opstal speelt de grote broer, die Alias ervan probeert te overtuigen dat alles goed komt – maar zelf gelooft hij er ook niet helemaal in.

Net als de broertjes in Alias de wanprater creëren ook Stijn Van Opstal en Nico Sturm hun eigen wereldje op het podium. In een kleine ruimte, volgestouwd met dozen, muziekinstrumenten en livemuzikanten, springen zij vol energie van de ene kleine vrije plek naar de andere om hun fantasie tot leven te wekken. Hierbij gaan ze even inventief te werk als kleine kinderen. Zo wordt de ondoordringbare grens met de buitenwereld uitgebeeld door een rivier van muizenvallen, waarin Van Opstal slapstickgewijs terecht zal komen. Dit om nog maar eens duidelijk te maken dat aan hun fantasie ontsnappen onmogelijk is.

Die slapstick en de neiging naar het absurde is wat van Alias de wanprater een klein feestje maakt. Van Opstal en Sturm kunnen hierin hun leukste regievondsten kwijt. Hilarisch is de scène waarin Van Opstal een echte, vlezige tong bovenhaalt om het publiek te tonen hoe zijn broertje zijn spraakvermogen verloor. Of de spreekbeurt waarin hij vertelt hoe de vele vroegere vriendjes van Alias allemaal dood zijn gegaan. Deze gruwelijke knipogen naar Burton en Gorey zijn heel erg plezierig, maar ze hadden net iets meer naar voren mogen komen.

Waar het Alias de wanprater een beetje aan ontbreekt, is een duidelijke lijn. Die zit er wel in, maar wordt nog niet helder genoeg naar het publiek overgebracht. Nu lijkt het soms alsof de acteurs van de ene knappe vondst naar de andere overgaan, waarbij de stappen die ze zetten niet altijd even logisch te volgen zijn. Bij momenten is de voorstelling hilarisch, maar wanneer het pijnlijk moet worden, ontbreekt er toch een zekere onderlaag die door de scènes heen opgebouwd had moeten worden. Nico Sturm weet met zijn warme uitbeelding van het jongere broertje wel onze mateloze sympathie op te wekken, maar pijn doet het nog niet.

De meest kleurrijke figuren in de voorstelling zijn misschien wel de muzikanten Toon Offeciers, Tim Vandenbergh en Bert Huysentruyt. Hun kostuums zijn schitterend en hun muziek swingt de pan uit. Bovendien nemen ze af en toe zelf deel aan de actie, steeds in stilte en met strakke gezichten alsof ze willen zeggen: wij moeten dit doen van grote broer. En dat maakt het zo grappig. Vooral wanneer het hele — ingenieus in elkaar gestoken — decor uit elkaar valt, maar het trio even serieus doch ietwat hulpeloos achter de instrumenten blijft zitten.

Nico Sturm en Stijn Van Opstal zijn twee prachtige acteurs om naar te kijken. Zij spelen geen kleine jongetjes die volledig opgaan in hun eigen fantasie, ze zijn het gewoon. Hoewel er hier en daar nog wel wat aan gesleuteld kan worden, maakt dit alles van Alias de wanprater een echt hartverwarmende voorstelling — en dan niet op een plastic Disney-manier. Zodra alles echter op zijn plaats valt, zal deze voorstelling veel kinderen en evenveel volwassenen kunnen amuseren en ontroeren.

Alias De Wanprateris nog tot 4 november op tournee in Vlaanderen. Voor data, zie de speellijst.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in