Editors :: An End Has A Start

Geruisloos treffender, dieper rakend, en verslavender dan eender welke opflakkerende hype in 2005, dat was Editors’ debuutplaat The Back Room, een toepasselijke titel. Laat de rest op het voorplan maar schreeuwen en toegeschreeuwd worden: Editors groeit ondertussen in de coulissen en speelt zijn slinkse verleiders van songs op elk mogelijk podium, keer op keer fantastisch. Ook op An End Has A Start mondt die verleiding uit in een omhelzing die je niet meer loslaat.

The Back Room was een schitterende staalkaart van de platenkasten van de bandleden, zonder te vervallen in ongeïnspireerde kopieerdrang, en zat tjokvol creatieve hooks en ideeënrijke wendingen. Twee jaar later wordt duidelijk dat Editors traag maar gestaag gegroeid is: niet alleen qua reikhalzende belangstelling, maar ook qua sound en qua songs. Editors groeit stilaan naar een eigen geluid en wil nu zijn ambities bewaarheid zien. De band huurde daarvoor Garret "Jacknife" Lee in, de man die de grote poort al open beukte voor Snow Patrol en ook Bloc Party’s tweede plaat een eigentijdse grandeur meegaf.

Op An End Has A Start worden dan ook alle registers opengetrokken: de plaat klinkt veel weidser en epischer dan de hermetische, donkere, vaak gejaagde voorganger. Vergelijkingen met Coldplay zullen weer legio zijn. De sound van Editors reikt naar de open lucht, wat nu eenmaal het stokpaardje van Lee is. Toch verrast de band daarmee geenszins. Op het debuut gaven het verkillend mooie "Fall" en "Camera" immers al aan dat Editors zich comfortabel voelt in zulke weidsere songs. Single "Smokers Outside The Hospital Doors" (inclusief koor aan het einde, dat zo van Snow Patrols Final Straw geplukt lijkt) sluit daar perfect bij aan: een nummer dat met gebogen hoofd troost biedt in deze tijden van mistroostigheid. En dat Editors ongetwijfeld een paar treden hoger zal katapulteren.

Die song is karakteristiek voor de weg die bewandeld wordt op An End Has A Start. De nummers bloeien open als een bloedmooie lotus, zoals "The Weight Of The World" bijvoorbeeld, dat inderdaad klinkt alsof frontman Smith het gewicht van de hele wereld op zijn schouders torst. Afsluiters "Spiders" en het toch verrassend ingetogen "Well Worn Hand" (met frontman Tom Smith haast alleen aan piano) doen de plaat dan weer op een elegante manier uitgeleide. Editors’ tweede wentelt zich nu eens in de druilerige motregen, en staat dan weer op het punt door dat grijze wolkendek te breken.

De snedigheid van The Back Room is geenszins weg. De heerlijke titelsong (en gedroomde tweede single) roept onmiddellijk "Munich" en Blood" in herinnering, net als het even pulserende, sterke "The Racing Rats", dat op het einde weliswaar de drempels van de pathos betreedt, inclusief vocale uithalen van Smith. Zijn donkere stem zorgt er mee voor dat, hoe episch ook, de randen van de songs zwartgeblakerd blijven, al durft hij zijn stem deze keer al eens te verheffen en bijna schor te roepen, op handen gedragen door ijzersterke, sluipend-aanstekelijke melodieën.

"Escape The Nest" is minstens even onweerstaanbaar en scherp door de weerhaakjes die opnieuw welig tieren. Net als op The Back Room zit de schoonheid hier vaak in de staart van de song. Het uitmuntende (en misschien beste nummer van de plaat) "When Anger Shows" bijvoorbeeld — waarbij de aanzwellende intro hard doet denken aan U2’s "City Of Blinding Lights", weer met dank aan Jacknife Lee — evolueert zo van louterende song via een dreigende baslijn naar een bloedmooi opgebouwd en krachtig orgelpunt.

Dat de plaat ietwat minder donker klinkt, ligt ook aan de teksten. Was een song als "Blood" tekstueel nog in vitriool gedrenkt en heel The Back Room in verlies en bitterheid, dan focust An End Has A Start meer op lichtpuntjes die de alomtegenwoordige pijn desnoods wat kunnen uitstellen, hoogstens verzachten. En laat dat nu net zo vaak weer de liefde zijn, zoals in het eerder genoemde "When Anger Shows": "… Something you thought would always be there, will die/Like everything else/These thoughts I must not think of (…) I need you to tell me it’s ok."

Met een resem optredens die deze goede reputatie bevestigen en versterken, en enkele juist gekozen singles, wordt Editors voor lange tijd even incontournable als Yves Leterme dit jaar. Al heeft Editors zijn beloftes al wél ingevuld en er in één klap enkele nieuwe gedaan, waarbij de groep enkele beperkende vergelijkingen van zich af kan schudden. An End Has A Start is groots. Het is de plaat die we gehoopt, en na zo’n ijzersterk debuut stiekem verwacht hadden. Met wat geluk wacht Editors een grote toekomst. Prachtplaat van een prachtband.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in