The Besnard Lakes :: Are The Dark Horse

“You say indie, I say Canada”. Sinds de triomftocht van Arcade Fire en bands als Wolf Parade, Stars en The Dears lijkt Canada uitgegroeid tot het epicentrum van de succesvolle indierock. Toeval of niet, voornoemde bands namen hun debuut allemaal op in de Breakglass-studio van Jace Lacek en Olga Goreas, die met Are The Dark Horse nu hun eigen creaties vrijgeven.

The Besnard Lakes worden te pas en te onpas vergeleken met Arcade Fire, maar dan niet omdat de muziek een doorslagje zou zijn van hun bekendere stadsgenoten. Want net als Arcade Fire opereert The Besnard Lakes vanuit Montreal en staat een getrouwd koppel (Lasek en Goreas) aan het roer van de groep. Ook de voorliefde voor een rijke orkestratie delen ze met het koppel Butler-Chassagne, maar de invloeden van seventies psychedelica en het veelvuldige gebruik van Beach Boys-harmonieën zorgen ervoor dat ze niet zomaar in hetzelfde hokje te plaatsen zijn.

Are The Dark Horse is de opvolger van Volume 1 (2003), het album dat Lasek en Goreas eerder bijeenpuzzelden tijdens de occasionele dode momenten in hun studio, en dat pas echt leven ingeblazen werd na een tour met dit nog prille materiaal. De muzikanten die op tournee de dromerige psychedelica mee tot stand brachten, maken sindsdien vast deel uit van de band, en hadden in het geval van toetseniste Nicole Lizée ook een aandeel in het schrijfproces voor het nieuwe album. In de credits valt daarnaast niet naast de aanwezigheid van muzikanten uit groepen als Godspeed You! Black Emperor, Stars en The Dears te kijken; producer Lasek kan duidelijk op heel wat goodwill rekenen.

Lasek neemt op het album het merendeel van de zang voor zijn rekening en zijn falsetto doet bij tijden erg denken aan de hoge uithalen waartoe ook My Morning Jacket-frontman Jim James in staat is. Vooral in openingsnummer “Disaster” zijn de gelijkenissen frappant, niet in het minst omdat de song in aanvang een broertje van “Dondante” (uit Z) lijkt te zijn. Heeft die laatste echter een vuurwerkfinale om u tegen te zeggen, dan zakt de aanzwellende dramatiek in “Disaster” halverwege als een soufflé in elkaar wanneer de westcoast-harmonieën voor een eerste keer van stal worden gehaald. Het mekkerende “baby baby come out”, dat opduikt halfweg het nummer, slaat als een tang op een varken in de aanvankelijk delicaat met viool en harp aangeklede song, die naar het einde toe zijn tanden laat zien met enkele stevige gitaarriffs.

Het is gelukkig het enige moment in de acht lang uitgesponnen songs dat er sprake is van een nogal ongelukkige timing. De meeste nummers blinken uit door gitaarpartijen die laag per laag secuur crescendo gaan, zoals in het tegen Low aanleunende “And You Lied To Me”, en de harmonieën die de steeds aanwezige onderhuidse dreiging weten te milderen (“Devastation”, “Cedric’s War”).

De nummers waarin het echtpaar samen achter de microfoon plaatsneemt, zijn duidelijk de sterkhouders van het album. Zo contrasteert in “For Agent 13” de ijle zang van Lacek uitstekend met de warme stem van Goreas. Het slepende en dromerige arrangement nodigt uit tot eindeloos in het zwarte zwerk staren, al heeft de groep, met nummers die handelen over verraad, geweld, moord en oorlog, veeleer peilloze diepten voor ogen. Het verkillende zelfmoordlied “Because Tonight” (“when everyone’s gone home / you’ll grab the knife / to satisfy your dark needs”) is de meest kippenvelverwekkende en indrukwekkende passage op de plaat.

Het pessimisme dat op dit album onmiskenbaar tentoongespreid wordt blijft evenwel niet het langste hangen. De rijke orkestratie, warme harmonieën en epische grandeur zijn de belangrijkste troefkaarten van The Besnard Lakes, en zetten hen flink op weg om uit te groeien tot de primus inter pares van hun Canadese soortgenoten.

The Besnard Lakes spelen samen met Apse op 27 mei in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in