Kiss The Anus Of A Black Cat :: An Interlude To The Outermost

De zoektocht naar zondebokken is een universeel en tijdloos
gegeven. Het meest klassieke voorbeeld van de scapegoats zijn
uiteraard de Joden die in gans Europa als vee werden opgejaagd en
in het gezichtsveld van het Amerikaanse vrijheidsbeeld hun geluk
gingen zoeken. In de middeleeuwen had je de heksen die moesten
boeten voor de seksuele frustraties en godsdienstige dwalingen van
feodale demagogen en ook de machtiger wordende tempeliers moesten
het ontgelden door de angst en twijfel bij de paus. De stok om mee
te slaan werd gevonden in de beschuldiging van zwarte magie en
daaraan ontleent Kiss The Anus Of A Black Cat zijn naam.

Dat Stef Heeren onder dit pseudoniem zijn donkere dronefolk uit
kieren en schachten op de luisteraar laat afkomen, is geen toeval.
Kiss The Anus Of A Black Cat koppelt immers de duisternis van
heksenverbrandingen en dreigende wolken van raven aan scherpte en
subversiviteit. Na ons subtiel in trance te brengen en mee te
voeren naar werelden die Umberto Eco graag tot leven roept, schopt
Heeren ons een geweten. Dat is op zijn tweede plaat niet anders. De
songstructuren mogen op ‘An Interlude To The Outermost’ dan aan
helderheid gewonnen hebben, de hypnotische sfeerschepping heeft
weinig aan kracht ingeboet.

“The world is in fear again and it has all been
manufactured”
. De subtitel van de korte prelude waarmee Heeren
zijn donkere vertelling aanvat, laat weinig ruimte voor hoop. Het
bezwerende gefluister van echoënde gitaarklanken en onbestemde
percussie fungeert als de plensbui die de apocalyptische setting
van ‘The Firesky’ aankondigt. In dit nummer kleurt de lucht
donkerrood en maken in bloed gedoopte teksten en onrustige drums en
gitaren zich op om een bloedspoor van angst en frustratie door het
land te trekken. Het catchy thema dat wat aan Iggy Pop doet denken
gaat crescendogewijs over in gitaren die gillen als heidenen op de
brandstapel en Heeren beklemtoont zijn punkroots door met woeste
vocals olie op het vuur te gooien. Ook op ‘The Cranes Are Scared Of
Sunwords’ klinkt Heeren een beetje als Finn Andrews van The Veils en wie hun
laatste plaat gehoord heeft, weet dat zoiets een compliment is.
Heeren declameert hier geen mantra’s, maar creëert donkere popsongs
die hun doel niet missen.

Naast de grotere songgerichtheid valt op deze plaat vooral het
bredere geluid op. Op zijn vorige album leek Heeren een
einzelgänger met een missie, maar hier worden zijn zwarte
zielenroerselen mee vorm gegeven door arrangementen waarin
strijkers en vooral drums een prominentere rol opeisen. Toch
betekent deze grotere rockinvloed geen verraad ten opzichte van het
hypnotische minimalisme dat Kiss The Anus Of A Black Cat kenmerkt.
In ‘You Will Reap A Whirlwind’ laat een lang aanhoudende
conversatie tussen Heeren en het ‘Anus’ Choir de werkelijkheid rond
ons vervagen en vooral ‘Beyond The Tanarian Hills’ neemt met een
feedbackende zandstorm en doffe drums ruim de tijd om een slinger
voor onze ogen zijn werk te laten doen. Kiss The Anus Of A Black
Cat is bij momenten even roesopwekkend als Amen Ra, maar dan
zonder de sludge-grafzerken van gewapend arduin. De combinatie van
stevig rockende darkfolk en ritualistische sferen maken deze plaat
dan ook erg verslavend.

Het verwaarloosde katje op de hoes is de perfecte evocatie van de
ambiguïteit die deze plaat oproept. Kiss The Anus Of A Black Cat
klinkt onheilspellend en gifgroene ogen dwingen tot reflectie, maar
tegelijkertijd ontfermen we ons maar al te graag over de
psychedelische folkvloek die Heeren over de wereld afkondigt. ‘An
Interlude To The Outermost’ slaagt erin om van het debuut af te
wijken zonder afbreuk te doen aan het originele mission statement
van Kiss The Anus Of A Black Cat. Daar kunnen we alleen maar
respect voor hebben!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in