Silvester Anfang, Todd, Burial Chamber Trio, Recyclart :: 1 februari 2007

De Brusselse Recyclart staat al een hele tijd bekend als een oord van verderf waar flirten met onalledaagse smaak en experimenten in de marge deel is gaan uitmaken van de huisstijl. Tijdens de opening van het nieuwe concertseizoen was het opnieuw van dattum, met drie bands die, ver verwijderd van de mainstream, de licht grimmige locatie voorzagen van een gepaste muzikale score.

De vijf van Silvester Anfang, die zich zo noemden naar een song van black metaliconen (The True) Mayhem (de toepasselijkheid van hun aanwezigheid werd later op de avond nog eens onderstreept) zijn slim. Door op de grond plaats te nemen (met de drummer volledig opzij) en daar te rotzooien met gitaren, microfoons, effectenkastjes en allerhande speelgoed, verplichten ze het publiek te vergeten dat de geïmproviseerde oefening waarop ze getrakteerd werden, afkomstig is van een stel kornuiten dat evengoed had kunnen kiezen voor een bestaan als doorsnee Vlaamse boerenkinkels. Wat er gebeurde: een langgerekte improvisatie die, in de lijn van het onlangs verschenen album Satanische Vrede, het terrein tussen Constellation-drones, psychedelische folk en pagan metal verkende. Op twintig minuten slaagden ze er niet in om ons helemaal te overdonderen, maar Aleister Crowley zou ongetwijfeld goedkeurend geknikt hebben bij zoveel bezwerende hocus pocus.

Beter laat dan nooit. Beter nu dan morgen. Comes To Your House van het Engelse Todd (kopen!) was een van de smerigste en meest woeste albums van 2006, en live kwam de herrie van het grauw ogende kwartet pas helemaal tot z’n recht. De sound van de band was haatdragend, nihilistisch en verpletterend. Todd gaat en ging voorbij aan genrelabels, finesse en goeie manieren. De drummer speelde met de fijnzinnigheid van een bowlingbal die een schedel opensplijt. De gitaren jakkerden, reten etterende wonden open, zeikten erin en grijnsden bij zoveel rottigheid. Geen boodschap ("Fuck… shit, fuck"), geen valse complimenten ("I like you guys better when you get drunk"), geen halfzacht gemekker. Todd beukte zo luid als Part Chimp, zo bruut als Unsane, zo ziek als Scratch Acid, en zelfs van het trientje achter de keyboards, dat zo weggelopen leek uit de dichtstbijzijnde macrobiotische winkel, vermoeden we dat ze een rotslecht karakter heeft. Een goed halfuur colère en kabaal, en niet minder dan de definitie van adrenaline.

Dan het Burial Chamber Trio. Geen mens die wist wat het publiek precies te wachten stond (de band bracht nog geen releases uit), maar rekening houdend met de achtergrond van de leden, kon toch al een en ander voorspeld worden. Greg Anderson, de grote man van het Southern Lord-label zorgde met o.m. Goatsnake en SunnO))) al voor immense doom en drone metal, Oren Ambarchi is een Australisch experimentalist met een voorkeur voor minimalistische electronica en de Hongaarse zanger Attila Csihar (die ook al een bijdrage leverde aan White2 van SunnO)))) was ooit (en, naar verluidt, opnieuw) de vocalist van (The True) Mayhem. Dat het er traag, luid en met de nodige theatraliteit aan toe zou gaan, leek onvermijdelijk. Achter een ondoordringbaar rookgordijn werd een ultradrone op poten gezet die in het verlengde lag van de moog ceremony die SunnO))) vorig jaar bracht in de AB: de bas van Anderson en de gemanipuleerde gitaarklanken van Ambarchi zorgden voor een kolossale vloed aan lage frequenties die tergend traag verschoven.

Met behulp van een metersbrede rij versterkers en speakers (letterlijk een wall of sound), een tafel vol effecten en knopjes en meerdere pedalen werd gezorgd voor een kolossale geluidsdrab die klonk alsof het werd opgenomen in het lijf van een olifant met diarree. Na een twintigtal minuten zorgde Csisar, gehuld in een jute zak en met een blonde pruik, voor de nodige klaagzangen en onwerelds gekrijs dat het satanische aura compleet maakte. Het was grotesk monotoon en gigantisch lomp, maar ook een fysieke gewaarwording die z’n gelijke niet kent. Na het Domino-seizoen van 2006 werd ook een concertjaar van de Recyclart op gang getrokken door een eerst voelen, dan geloven-ervaring, een darmmassage die we niet licht zullen vergeten.

DE FOTO'S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in