Spires That In The Sunset Rise :: This Is Fire

Internationale vrouwenclubjes aller landen hebben in 2006 hun hart kunnen ophalen, als ze tenminste niet vies waren van enige rituelen nu en dan. Want de interessantste "vrouwenplaten" kwamen, Billie King ten spijt, bijna allemaal uit de folkwereld.

Een van die vele platen kwam van Kathleen Baird, die op haar soloalbum Lullabye For Strangers als een breder gearrangeerde versie van Larkin Grimm klinkt. De plaat was nauwelijks uitgebracht of Baird dook al opnieuw de studio in, ditmaal met haar zusters van Spires That In The Sunset Rise, die nu hun derde album op de wereld loslaten.

Op This Is Fire mag het nog steeds aan alle kanten rammelen en klinken de gezangen heidenser dan ooit. De immer aanwezige maar niet altijd even hoorbare banjo krijgt de ondersteuning van (auto)harpen, slideguitars, percussie-instrumenten, vedels en een cello. De mix van middeleeuws aandoende folk en oude Amerikaanse bluegrass wordt daarenboven overgoten met een saus van rituele en exorcisterende zangpartijen.

Op papier klinkt dit voor de ene ongetwijfeld allemaal een pak interessanter dan het in werkelijkheid is, terwijl de andere er zich net de meest gruwelijke dissonante klanken bij voorstelt die veeleer thuishoren in derderangs cultfilms en culturele centra die zichzelf zo verloren hebben in kunstzinnig elitair geneuzel dat ze elke band met de realiteit verloren hebben. In realiteit valt dat echter allemaal reuze mee en klinkt Spires That In The Sunset Rise echt niet zo kunstzinnig of anders.

Het uitgesponnen "Spike Fiddle Song" bijvoorbeeld heeft een bezwerende melodie gekregen waarrond korte erupties van instrumenten zweven als manen rond een planeet. Het nummer vormt de perfecte soundtrack bij een heksensabbat. "Clouds" klinkt veeleer als een ingetogen ritueel binnen een kleine kring, het rijgt muziekelementen aan elkaar en evolueert binnen minder dan vijf minuten tot een kleine wandschildering die de geheimen van een vergeten samenkomst tracht weer te geven.

Op "Sleeplike" wordt in tongen gesproken en wordt eens te meer duidelijk hoezeer het eclectische en schijnbaar chaotische verloop van de songs de algehele teneur bepaalt. De Oosterse invloeden zijn hoorbaar maar niet dominant in deze dialoog die de demonen uit de onderwereld wil bedwingen. In het ochtendgloren van "Morning Song" lijkt de strijd van de voorbije nacht niet meer dan een kwalijke droom. Maar de naweeën laten zich wel degelijk voelen. De strijd is nog niet volledig gestreden.

Het zeemanslied "Sea Shanty" voert verloren schippers naar terra incognita. "Here Be Monsters" mompelt een verdoemde ziel alvorens in het niets te verdwijnen. De cello domineert het geheel maar het is een chaos van instrumenten waarin Bairds stem net niet verzinkt. Net als het schip gaat ook zij ten onder in de beukende golven. De lijken zijn voer voor aaseters, het grimmige "Let The Crow Flies" vormt het requiem waarin Taralie Peterson als voorganger fungeert.

Niets is nog zeker, zoveel is duidelijk. De bijen vormen een voorbeeld voor de mens in menige antieke en middeleeuwse parabel maar in "Bee Forms" klinkt hun gezoem veeleer verontrustend. De song heft zichzelf boven de andere uit middels een tastbare dreiging. In "Desert Mind" is evenmin hoop te vinden. De man met de harmonica raapt zijn verbleekte beenderen bij elkaar en strompelt naar het verdoemde spookstadje Purgatory waar Wild Bill Hickok en Doc Holiday hem opwachten.

Spires That In The Sunset Rise zweert nog steeds bij een avant-gardistische invulling van folk die weinig uitstaans heeft met klassieke songs. Hoewel er door elk nummer een rode draad loopt in de vorm van een melodie worden de songs dusdanig ingevuld dat chaos lijkt te regeren. Het maakt van This Is Fire een allerminst gemakkelijk te verteren album. Wie Larkin Grimm al te ver vindt gaan, zal hier niets aan vinden. Maar wie zich wil onderdompelen in een andere, heidense wereld, zal in Spires That In The Sunset Rise een bevlogen orakel vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in