Saw III





Shawnee Smith, Angus McFadyen, Bahar
Soomekh, Dina Meyer e.a.
107 min. / VS /
2006

Daar zijn ze weer, de vetzakskes van de meest
lucratieve horrorfranchise sinds Freddy Krueger de jaren tachtig
onveilig maakte met zijn kinky scheermessen. Wat twee jaar geleden
begon als een onfrisse maar eigenlijk best wel genietbare crap
du jour
is uitgegroeid tot een ronkende geldmachine die
blijkbaar toch de zeitgeist van sadistjes in spe (pubers dus) weet
te raken. Inderdaad, ‘Saw’ is terug en terwijl
de terminale Jigsaw-killer nog altijd zijn laatste doodsreutels
probeert uit te kermen, krijgen we naar goede gewoonte weer zoveel
sappige martelscènes, foute acteerprestaties en een zo verregaand
kluwen aan ‘zo belachelijk dat het weer geniaal wordt’-plottwists
in de maag gesplitst, dat we er nog steeds een beetje groggy van
lopen. Het is compleet van de pot gerukt en de gimmick is
al lang uitgewerkt, maar het is wel de enige film waarbij je om het
kwartier de krachtterm ‘vet goor!’ kan uitschreeuwen op jodelend
applaus. Bij deze: vet goor!

Voor de mensen die van plan zijn om het ‘verhaal’ van dit derde
splatterfestijn te volgen, is het aangeraden om eerst de vorige
twee gore-flicks te ondergaan. ‘Saw III’ grijpt namelijk
terug naar plotgaten uit de andere twee films om (overbodige) losse
eindjes aan elkaar te knopen. Dit blijft uiteraard een
vrijblijvende suggestie, want drie Saw-filmpjes op korte termijn na
elkaar te bekijken lijkt me nu niet bepaald de meest gezonde
levensbezigheid. Maar bon, ik dwaal af.

Wat moet u weten? Jigsaw (Tobin Bell) is terug vrij en samen met
zijn protégé Amanda (een hallucinant slecht acterende Shawnee
Smith) heeft hij weer zijn oog laten vallen op wat proefkonijnen om
te onderwerpen aan dodelijke death traps. De focus ligt
deze keer op de ontvoerde dokter Lynn (Bahar Soomekh), die Jigsaw
in leven moet houden en vader Jeff (Angus McFadyen), die de dood
van zijn zoontje niet kan verwerken. Lynn krijgt een boobytrap rond
de nek gebonden die afgaat wanneer Jigsaw sterft en Jeff krijgt de
kans wraak te nemen op de personen die betrokken waren bij de dood
van zijn zoon. Natuurlijk is zo’n prulverhaaltje enkel maar een
excuus om de meest gortige toestanden te bedenken en een big
fucking twist
af te vuren die bijlange niet zo big
is. Maar hey, er wordt iemand bedolven onder gemalen rottende
varkens en er wordt een ribbenkast uit een deerne haar lijf
gesleurd. Daar kun je al eens voor buitenkomen, toch?

Wel, eigenlijk niet, neen. De eerste ‘Saw’, hoe crappy die ook
was, had lef en ballen, ‘Saw II’ was al een stuk
fletser en ‘Saw III’ verandert niets aan die neergaande trend,
behalve dan dat de gore nóg extremere vormen aanneemt (een
open schedel-operatie mét plettende meloengeluidjes, smakelijk!).
Elke spanning, logica of geloofwaardigheid wordt overboord
gekieperd om het equivalent van een bezoekje aan het slachthuis op
pellicule te branden. Niks meer en niks minder. Vettige taferelen
die smakeloos worden uitgesmeerd zonder ook maar enig gevoel voor
zelfrelativering. Terwijl de eerste ‘Saw’ zich maar al te
goed bewust was van zijn eigen crapgehalte, is ‘Saw III’ een
doodserieuze en pessimistische bedoening geworden die eerder
verveelt dan amuseert.

Waar wel mee te lachen valt is de manier waarop scenarist Leigh
Whannell het verhaal ongelooflijk kig laat ontplooien. “Opbouw
is voor mietjes”, moet hij gedacht hebben en de eerste scène laat
ons dan maar gewoon het vervolg zien van het einde van ‘Saw II’.
Donnie Wahlberg die in de val van Amanda is gesukkeld en dus net
als de voorgangers in dat vieze badkamertje vasthangt aan een
ketting. Het afzagen van een voet is allang passé en dus beslist
Donnie om z’n poot te verbrijzelen met een flinke tegel. Zijn
ingreep levert trouwens het meest subtiele ouch-momentje
op wanneer hij over zijn eigen loshangende pootje struikelt. De
lomperik! Daarna volgen nog twee ‘Itchy & Scratchy’-episodes,
en pas dan vindt Whannel het de moeite om de twee protagonisten te
introduceren. Dat de ‘Saw’-films niks meer te bieden hebben dan wat
creatieve sterfscènes (er worden zelfs wat exploitatieve blote
borsten getoond) weet iedereen, maar deze keer wordt er wel heel
weinig moeite gedaan om wat structuur en lijn aan het geheel te
geven.

Ook de motivaties van het moordduo beginnen povertjes te worden.
Er zit namelijk altijd een moraal achter de groteske
folterpraktijken: Jigsaw test zijn slachtoffers omdat ze niet
dankbaar genoeg zijn voor het leven. Lynn omdat ze haar huwelijk
verwaarloost en Jeff omdat hij bitter loopt na de dood van zijn
zoontje. Als dat al onvergeeflijke hoofdzonden zijn mag Jigsaw zijn
houten klaas op dat driewielertje ook naar mijn deur sturen want ik
heb gisteren een potje chocomousse in de vuilnisbak geworpen die ik
van m’n oma had gekregen. Om maar te zeggen dat de inspiratie van
de makers minstens even droog staat als de desserts van oma. En
mensen, wat kan die Jigsaw een eindje doorzagen. ‘Laten we een
spelletje spelen…’ mompelt hij, en dan steekt ie van wal met zijn
ellenlange preken waarin hij alles zo omslachtig mogelijk moet
uitleggen (geholpen door die verschrikkelijk irritante flashbacks).
Collega-psychopaten Jason Voorhees en Michael Myers hielden
tenminste hun fucking smoel, terwijl Jigsaw meer en meer
op de Architect uit ‘The Matrix Reloaded’ begint te lijken. Dat is
pas scary shit.

‘Saw III’ was natuurlijk een gigantische hit aan de Amerikaanse
kassa’s en bij deze kan ik de blijde boodschap verspreiden dat de
marteling volgend jaar wordt verdergezet met ‘Saw IV’. Leuk voor de
fans maar mij moeten ze er niet meer voor lastig vallen. Ik zal nog
wel eens komen meelachen als ze over tien jaar aan ‘Saw in Space’
of ‘Saw Goes Bananas’ zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in