Jef Neve Trio :: Nobody Is Illegal

Jazz op enola, het was tot nu toe even zeldzaam als intelligente
quotes in Big Brother Vips. Zoals te weinig bands beseffen, is het
doorbreken van de verwachtingspatronen echter interessant en voor
Jef Neve Trio reserveren we maar al te graag een kamertje in het
rijke hotel der genres dat onder de noemer ‘pop’ wordt geplaatst.
Misschien krijgt ‘Nobody Is Illegal’ straks zelfs een penthouse
toebedeeld, want platen die rockliefhebbers het rijke smakenpalet
van jazz laten proeven, hebben bij ons meer dan een streepje voor.
De muziek van Jef Neve en zijn twee muzikale zielsverwanten is
namelijk geen incrowd-voer voor Marc Van den Hoof en
andere bebaarde types met pijp en whiskyglas in de aanslag, maar
een rijk muzikaal banket waaraan iedereen mag aanschuiven die houdt
van oprechte emoties, knappe composities en een sublieme interactie
van muzikanten. De pianoklanken van Neve worden soms belaagd als
een damzel in distress om dan weer met een verpulverende
retoriek het hoge woord te voeren. Deze dampende schwung en
schuchtere tederheid van ‘Nobody Is Illegal’ smeden de loper om de
deuren van het muzikale hokjesdenken te openen.

Net als bij de verschillende combo’s van Brad Mehldau is de link
tussen rock en Jef Neve niet denkbeeldig. Als weldenkend mens is
Neve iemand die Radiohead adoreert, zijn trio speelde al twee keer
voor een uitverkochte AB-club en drummer Teun Verbruggen heeft al
de vellen en cimbalen beroerd bij Flat Earth Society en
avantgardistische smeltkroezen van jazz, noise en elektronica met
onder anderen Mauro Pawlowski en Trevor Dunn. De opener ‘Airplane’
is meteen een krachtig voorbeeld van de gevarieerde en boeiende
stijl van Jef Neve Trio: pianoklanken klimmen traag de muren op, om
dan te versnellen en de noten uiteindelijk als verfschilfers van
het plafond naar beneden te laten dwarrelen. ‘Nothing But A
Casablanca Turtle Slideshow Dinner’ is dan weer, zoals de titel
laat vermoeden, een complexere en ambitieuzere compositie. Als twee
ontsnapte wielrenners plaatsen Neve en Verbruggen elk snedige
demarrages, terwijl het brassband-peloton hen op de hielen zit. De
eindsprint wordt al vroeg ingezet en de majestueuze spanning van de
extatische finale wordt minutenlang aangehouden.

De dynamiek, variatie en stijlsymbioses van ‘Nobody Is Illegal’
doen aan Hail To The Thief van Radiohead denken, waar
popjuweeltjes als ‘A Wolf At The Door’ werden afgewisseld met
elektronica-doolhoven als ‘The Gloaming’. Zo is ‘Astra’ even
bezwerend als het kijken naar aboriginalrituelen met een fikse
joint in de hand, creëren de instrumenten in het titelnummer
Iñàrittu-gewijs verschillende plotlijnen en neemt
‘Second Love’ ruim de tijd om bloedmooie pianopartijen te schetsen,
die gedompeld zijn in de nachtelijke sfeerschepping van Teun
Verbruggen, Piet Verbist en een stel koperblazers. Tegenover
dergelijke ingenieuze composities staat dan weer de afsluiter
‘Delayed’: een donkere, korte soundscape die aanvoelt als een
wandeling in een verlaten, doodlopend steegje waar Tom Waits je
opwacht.

“Society creates inequality; I want to rebel against this. And
then to realize that each of us is just one of six billion humans
on this planet”
: het zijn niet enkel Neve’s woorden in het
booklet die openheid propageren. De muziek op ‘Nobody Is Illegal’
knipt de prikkeldraad door van het muzikale isolationisme en vormt
daardoor een krachtig maatschappelijk statement. Naast het
verklanken van een ethisch verantwoorde boodschap, bulkt deze plaat
echter vooral van de opwindende, polsslagversnellende jazz die u
moet gehoord hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in