PSYCHEDELICA_NOW :: Yo La Tengo, Espers, Midlake, Sukilove & Edith Frost :: 18 november 2006, AB

Speelde de AB vorige week nog voor Sint-Maarten, dan kwam de Goedheilige man deze keer onder zijn bekendere naam Sinterklaas naar Brussel afgezakt met voor wie braaf was een zak vol lekkere LSD en voor wie stout was ook LSD, maar dan van mindere kwaliteit.

PSYCHEDELICA_NOW is de derde halte in een reeks waarbij de AB haar licht laat schijnen over een stroming binnen de muziek en er enkele relevante, dan wel interessante groepen uit het ruime aanbod uitpikt. In het verleden waren er al HIP_HOP_NOW en INDIE_ROOTS_NOW, maar ditmaal heeft de AB zichzelf overtroffen, met niet minder dan vijf groepen. Sommigen hebben niets meer te bewijzen (Yo La Tengo), anderen staan op de rand van een doorbraak (Midlake, Espers).

Het nadeel van vijf groepen programmeren op één avond is natuurlijk het vroege aanvangsuur. Zo mocht Edith Frost als vaste voorprogramma van Espers al om 17u45 in de club starten, zodat het echte voorprogramma pas Sukilove was, dat om 18u30 in de Box van start ging. Pascal Deweze en de zijnen hebben met Good Is In Your Bones alweer een schromelijk onderschatte plaat uit: (mvs) sprak over vechten met een krolse kater en (jm) noemde hen een van de beste livebands uit het alternatieve Vlaamse circuit. Wie ondanks de woorden van deze kenners nog durfde twijfelen, kreeg vanavond lik op stuk.

De betrachting om hiphop, Elliott Smith, Motorpsycho en Can in één noot te kunnen samenvatten, kwam tijdens deze set weer iets dichterbij, en de roep om daarna te stoppen mag gerust nog even achterwege blijven. De helaasheid der dingen noopte een aantal concertgangers er wel toe om halverwege de set de zaal al te verlaten voor Espers. Het psychedelische folkcollectief trad als volgende groep op in de intieme sfeer van de Club.

Het sextet uit Philadelphia mag dan wel schatplichtig zijn aan de Britse acidfolkbeweging uit de jaren zestig, hun verstilde folk ademt nog steeds een ongekende schoonheid uit. De angelieke klanken van Meg Baird, die aan Isobel Campbell doen denken, zweefden boven de hoofden van de volgestroomde box. Ondanks de aanwezigheid van een uitgebreide groep en dito instrumentarium was het opvallend hoezeer de songs zelf de mogelijkheid kregen te ademen en haast minimalistisch ingevuld werden.

Espers II kreeg een prominente plaats in de relatief korte set (een kleine drie kwartier) en op enkele pogingen van Greg Weeks na, bleef de groep sterk in zichzelf gekeerd. Van veel podiumprésence of charisma kon de groep hoe dan ook niet beticht worden en de set zelf durfde wel eens onder de eigen eenvoud in elkaar te stuiken. Hoe lieftallig Espers op plaat ook klinkt, live balanceerde de groep op een dunne koord tussen dromerig en slaapverwekkend. Dat tussen haast alle nummers een pauze viel, brak dan ook meer dan eens de sfeer.

En toen was het tijd voor de groep waar iedereen op had gewacht: Yo La Tengo. De groep heeft recent nog het uitstekend onthaalde I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass uitgebracht, waarop naar goede gewoonte zowat alle denkbare muziekstromingen aan bod komen. En toch heeft de groep ons op plaat nooit weten te overtuigen: hoe divers het ook mocht zijn, hoe doordacht en uitgewerkt de platen ook zijn, wij waren maar niet mee.

Maar live zette de groep alvast de puntjes op de i. In een set die meer dan twee uur duurde, werd niet alleen geput uit het laatste album maar aanschouwde het publiek ook een ritueel van heidense proporties. Nadat het publiek middels aan krautrock verwante ritmes in een trance gewiegd werd, volgden enkele soulvolle nummers en smerige lappen garagepunk, waarna het hoogtepunt van de set volgde in een meer dan twintig minuten durende song die laag op laag bouwde en uitmondde in een monster van noise en feedback, slechts bedwongen door het geniale vakmanschap van dit trio.

Dat het publiek daarna nog meer dan een halfuur van de groep kon genieten en zelfs op niet minder dan een zevental bisnummers, verdeeld over drie rondes, getrakteerd werd, is veelzeggend. Yo La Tengo gaf die avond niet minder dan drie verschillende en toch alledrie magistrale optredens. Er kunnen pagina’s gevuld worden over de groep zelf, de setlist (die her en der op fora opduiken zal) of de grappige commentaren van Ira Kaplan op reacties uit het publiek. Maar niets van dat alles zal ooit het magistrale van dit exorcisme weten te vatten.

Dat het publiek er ondanks alles toch nog niet genoeg van had, bewees de overvolle Club waar Midlake ondertussen aangetreden had. De talrijke aanwezigen die voor de prachtsingle “Roscoe” aangetreden waren, druppelden echter geleidelijk aan weer weg. Geen enkel nummer op Trials Of Van Occupanther haalt immers het niveau dit nummer, ook live niet.

Met PSYCHEDELICA_NOW heeft de AB zichzelf overtroffen. De set van Yo La Tengo op zich was de prijs van het ticket al waard, maar Espers en Sukilove vormden prachtige kersen op de taart. Dat er bovendien niet voor de veel te ruime en kille zaal gekozen werd, maar wel voor de stemmige Box, die ondanks het bordje “uitverkocht” nooit drukkend vol aanvoelde, droeg alleen maar bij tot een indrukwekkende avond die niet vergeten zal worden.

DE FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in