We Are Scientists + TV On The Radio

De AB heeft een patent op affiches waarmee u een hele avond zoet
bent. Het Dominofestival staat ondertussen bekend als een
eclectisch festijn voor de muzikale avonturier en binnenkort kan u
psychedelica in zijn verschillende gedaantes ervaren met onder meer
Yo La Tengo, Espers en Sukilove. Afgelopen zondag werden we echter
getrakteerd op een deel van de muzikale rijkdom van de five
boroughs
van New York. TV On The Radio en We Are Scientists,
twee bands uit The Big Apple met verschillende muzikale
identiteiten, dongen er naar de hand van een passieve Ancienne
Belgique die slechts voor drie vierden gevuld was.

Alvorens de bands aan het woord te laten waarvoor we gekomen waren,
mochten twee voorprogramma’s het vuur aan de lont steken. Au Revoir
Simone en Mates Of State kregen echter geen vonkjes uit hun
synthesizers getoverd en hun sets waren dan ook even boeiend als
het seksleven van de gemiddelde eunuch. Au Revoir
Simone
profileerde zich als een kruising van The
Pipettes
en Broadcast: licht melancholische popdeuntjes met
een roze bubblegum-factor werden door drie vrouwen en evenveel
keyboards de zaal in gekauwd. De afwisselend grootse en speelse
synths die het midden hielden tussen M83 en Riton konden
aanvankelijk nog boeien, maar na een paar nummers sloeg de
verveling onverbiddelijk toe. De drie vrouwen probeerden hun gebrek
aan goede songs met enthousiasme en lieflijkheid te verbergen, maar
hun set was te vrijblijvend en eentonig om lang verstoppertje te
spelen. Met Mates of State werd de situatie er
niet beter op. Schel, eentonig, irritant en tal van andere
adjectieven met een negatieve connotatie: allemaal waren ze van
toepassing op deze act, die aantoonde dat het niet eenvoudig is om
enkel met drum en keyboard te imponeren. Mates of State poogde om
de passie van The Dresden Dolls te koppelen aan de vrolijkheid van
Architecture in Helsinki, maar het resultaat was
matter dan het huidige seizoen van Lierse. Mates of State kende
geen dosering, waardoor enkel de iets meer ingetogen afsluiter onze
aandacht vasthield.

Na twee tegenvallende opwarmertjes was het dan tijd voor de enige
echte topper van de avond. TV On The Radio is de
meest harmonieuze symbiose tussen zwarte en blanke muziek die
ronddoolt in muziekland en na talrijke lyrische lofbetuigingen
lagen de verwachtingen dan ook hoog. De hemelse combinatie tussen
soulvolle close harmony-zangpartijen en noisy gitaarmuren van de
New Yorkers kwam echter volledig tegemoet aan deze superlatieven.
Tunde Adebimpe is een uiterst charismatische frontman die je als
een voodoomeester onder een intense hypnose brengt. Zijn bezwerende
vocalen kwamen het meest tot hun recht in ‘Wolf Like Me’ en
‘Staring At The Sun’, twee parels van songs waarbij de snijdende
gitaren van David Sitek en Kyp Malone nog iets dieper kerfden dan
op plaat. In het midden van de zaal gingen enkele mensen aan het
springen, maar de meeste concertgangers reageerden ijzig kalm op de
nochtans opzwepende, zweterige, bijna tribale trips die de band uit
hun instrumenten toverde. Die kalmte was niet naar de zin van
Adebimpe, maar niettemin bleef hij zijn bezwerende zelve. Ook als
er een versnelling lager geschakeld werd, was TV On The Radio
betoverend. ‘Province’ (uiteraard zonder David Bowie was een
vertederend rustpunt en de heerlijke afwisseling tussen fluwelen
zang en zwevende gitaren van ‘Dreams’ liet ons verlangen naar meer.
Hier komen we aan het enige minpuntje van de set: de lengte. Het
optreden van TV On The Radio was voorbij voor we het wisten en
diamantjes als ‘A Method’, ‘I Was A Lover’, ‘Playhouses’ bleven in
de kast. Omdat het tijdsschema moest gerespecteerd worden, kon er
zelfs geen bis af. Jammer!

‘We’re the icing on the cake’
, zei de besnorde bassist van
We Are Scientists in het begin van hun set en
gelijk had hij. Na de eclectische catharsis van TV On The Radio was
de band niet sterk genoeg om ons uit onze narcose te krijgen. De
catchy mix van hoekige postpunk en de high school rock van de late
Weezer klonk live niet zo overtuigend als op plaat. Er was dan ook
weinig enthousiasme te bespeuren in de zaal, op een verloren
gelopen delegatie Kooks-fans na. ‘Nobody Move, Nobody Get Hurt’ en
‘The Great Escape’ oftewel de beste songs van hun debuut With Love
and Squalor
toverden nog een glimlach op ons gelaat, maar
tijdens de rest van de set heerste gelatenheid. De band wordt wel
eens vergeleken met Franz Ferdinand en Interpol vergeleken, maar
zal nog veel boterhammekes mogen eten om live de opwinding van deze
twee bands te evenaren.

Een dikke onderscheiding, een voldoende en twee buizen: de balans
was niet bepaald positief na een avondje New Yorks geweld. We
onthouden echter vooral de bevestiging van al het goede wat over TV
On The Radio werd gezegd en geschreven. Hopelijk zien we de band
snel terug als headliner want op hun beste momenten steken ze met
kop en schouders boven de concurrentie uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in