Regina Spektor :: Begin To Hope

"Vertrouw nooit een vrouw", zal menig misogyn al meermaals gemompeld hebben, en niet geheel ten onrechte. Een geraffineerde sluwheid koppelen aan een onschuldige en ietwat naïeve uitstraling blijft dan ook een vrouwentrek bij uitstek.

De Russisch-Amerikaanse Regina Spektor weet dat klaarblijkelijk als geen ander, want op haar vijfde album (het eerste voor een major) spreidt ze een bedje van zachte klanken dat bedrieglijk liever klinkt dan het in essentie is. Begin To Hope zou wel eens het doorbraakalbum voor deze pianospelende schone kunnen zijn. Conform de wetten van de commercie kijkt ze dan ook quasi onschuldig in de lens.

Spektor is namelijk het type vrouw waarvoor menig minderwaardig scribent gaarne de woorden "straffe madam" van stal haalt met een air alsof daarmee alles gezegd is. Een aantal teksten (o.a. "Samson") knipogen bovendien zo hard naar kleffe liefdesromantiek dat menig puberend meisjeshart, dat enkele tellen overslaat telkenmale het object van de hartverscheurende liefde, onbereikbaar voor zoveel smachtend verlangen, in de gedachten en — bij voorkeur roze — dagboeken opduikt, zichzelf volledig zal kunnen vinden in zoveel waarheid.

Een cynicus zal hier maar al te graag en snel een uitgekiende marketingtruc in zien die het zoveelste huppelkutje als smaak van de maand opvoert vooraleer de plaat resoluut verbannen wordt naar de afprijsbakken. Maar Spektor draait wel degelijk al een eeuwigheid mee in de zogenaamde antifolkbeweging en spijkerde de voorbije jaren vooral hard aan de weg om daar nu toch nog de vruchten van te plukken.

De singles tonen hoe divers Spektor durft te gaan, in "Samson" brengt ze een soulvolle en verstilde ballade die wat doen denken aan Joan As Police Woman (negeer wel de tekst) terwijl het in "On The Radio" allemaal wat luchtiger mag: "And on the radio, we heard November rain. The solo’s real long but it’s a pretty good song. We listened to it twice ’cause the DJ was asleep." Het vrolijke "Fidelity" nodigt overigens uit tot een vals meezingen van het refrein. Dat het allemaal wat gekker en minder voor de hand liggend mag, bewijst "20 Years Of Snow", waar een drukke piano allesbehalve vlot in het oor liggende melodieën voortbrengt.

Ook het hoekige "Edit" laat zich niet zonder meer temmen, en het barokke Russische "Après Moi" slikt evenmin gemakkelijk weg maar is wel een van de mooiste nummers op dit album en laat een Spektor in héél grote doen horen. Dat er een enkele "valse noot" te horen valt, is haast onvermijdelijk. "Hotel Song" mag snel vergeten worden en een rockende Spektor (o.a. "That Time") zal niet onmiddellijk hoog scoren in het lijstje memorabele songs. Maar laat deze spijkers op laag water rustig verder roesten.

Begin To Hope is een intrigerend stukje muziek geworden. Schaamteloos lijkt Spektor te lonken naar het grote publiek met vlot in het oor liggende singles en songs, maar tezelfdertijd dwingt ze haar luisteraars de oren te spitsen tijdens minder voor de hand liggende nummers. Het geeft aan Begin To Hope een stempel van goedkeuring die weinig "vrouwenplaten" verdienen. Is Regina Spektor een "straffe madam"? Hoe gruwelijk de uitdrukking ook moge zijn, het antwoord is "ja" en Begin To Hope is daar het solide bewijs van.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in