The Killers :: Sam’s Town

Backlash moet toch een van de grootste zorgen zijn voor
jonge groepen die hun tweede plaat uitbrengen. De critici staan
immers met geslepen messen klaar om te kijken of een leuk debuut
een toevalstreffer was, of om zich te verkneukelen als een matige
groep in plaats van vooruit te gaan nog verder in de muzikale
middelmatigheid wegzakt. Nog erger wordt het wanneer het debuut bij
de release meteen gehyped werd temidden van een nieuwe hippe
beweging zoals de zoveelste variant van garagerock of dancepunk. De
kans dat het publiek je helemaal vergeten is en liever de
zuurverdiende centen uitgeeft aan the next big thing is
dan eens zo reëel. Ik kan me voorstellen dat er bij sommige
muzikanten toch wel enkele slapeloze nachten aan vooraf gaan. Ik
betwijfel echter of ook de heren van The Killers er hun slaap voor
gelaten hebben. Hun eerste plaat, ‘Hot Fuss’ was met zijn 5 miljoen
verkochte exemplaren immers zo’n groot succes, dat de groep nu al
over een solide fanbase mag spreken. En als frontman Brandon
Flowers zelf vindt dat ‘Sam’s Town’, de tweede worp van The
Killers, een van de beste platen van de laatste twintig jaar is, is
de groep sowieso binnen, toch?

Was het maar zo simpel, dan had ik hier met gemak vijf sterren
kunnen op plakken en de lezer nu kunnen aansporen zo snel mogelijk
naar de winkel te rennen om de plaat in huis te halen. Alleen is
Flowers niet de meest aangewezen man om over zijn eigen muziek te
oordelen, zo blijkt. De man heeft immers een ego als een kathedraal
en is niet te verlegen om in de pers met modder te gooien naar
collega’s, al was het maar om zo subtiel mee te geven hoe veel
beter The Killers wel niet zijn. Zo’n uitspraak mag dus met een
korreltje zout genomen worden, maar dat de man talent heeft om
verschillende muzikale elementen te recycleren tot een uitstekende
popsong, staat als een paal boven water. ‘Hot Fuss’ werd immers
aangedreven door het geweldige ‘Mr. Brightside’, en ‘Sam’s Town’
zal op zijn beurt een ferme boost krijgen door de nieuwe single
‘When We Were Young’. Het nummer vormt in de eerste plaats een
perfecte barometer voor de progressie die de groep op 2 jaar tijd
gemaakt heeft.

Waar de groep begon door Engelse synthbands als Duran Duran en
New Order te (imi)teren, heeft de band nu besloten om een muzikale
koerswijziging door te voeren om te proberen meer volwassen te
klinken en iets serieuzer te worden genomen. Zonder daarbij
commercieel te moeten inboeten weliswaar, en wie kan dan beter als
inspiratie dienen dan Bruce Springsteen, hét symbool van de epische
Amerikaanse rock? ‘When You Were Young’ is in ieder geval duidelijk
gestoeld op ‘Born To Run’ (wat de groep ook in interviews heeft
toegegeven). Maar net als bij ‘Mr. Brightside’ is de nagenoeg
perfect uitgevoerde imitatie gekoppeld aan een zeer sterke melodie
die toch nog net genoeg eigen karakter aan het nummer geeft.

Een halve plaat lang houden The Killers de grootse, epische rock
vlot vol. ‘Bling (Confessions Of A King)’ is muzikaal gelukkig
beter dan de duffe titel doet vermoeden. Ook ‘For Reasons Unknown’,
‘This River Is Wild’ en ‘Read My Mind’ zijn nummers die meteen goed
in het oor liggen. De blazers in ‘Bones’ zorgen voor wat
broodnodige afwisseling en geven het nummer een onweerstaanbare
drive mee. Helaas treedt er na verloop van tijd toch wat
sleet op, en begint de enorme wall of sound die producers
Flood en Alain Moulder nummer na nummer opgebouwd hebben toch wat
te vermoeien. Bovendien is Flowers noch de beste zanger, noch de
beste tekstschrijver. De man probeert duidelijk diepgang op te
wekken, maar heeft een te beperkte stem om aan het monotone te
ontsnappen. Grootste minpunt zijn echter de teksten. Zolang de
melodie goed zit, zijn de zeer matige teksten gemakkelijk te
negeren, maar zo gauw de groep het op dat vlak laat afweten, worden
we als het ware met de neus op de feiten gedrukt. Flowers gebruikt
te veel clichés om de plaat een echte Amerikaanse sfeer mee te
geven. Het relaas van een drugsverslaafde oom in ‘Uncle Johnny’ kan
zelfs als lachwekkend beschreven worden.

Al bij al is de muziek op ‘Sam’s Town’ verre van slecht, maar The
Killers moeten leren doseren én vooral toch maar een beetje
proberen hun ego te dimmen. Misschien zal wat meer zelfkritiek ooit
nog eens een écht goeie plaat opleveren. Nu staan er nog te veel
flauwe momenten op ‘Sam’s Town’ om van een succes over de gehele
lijn te spreken. De singles zullen waarschijnlijk wel weer slim
gekozen worden en de plaat zal dan ook gegarandeerd in de
alternatieve hitlijsten opduiken, maar dit is alles behalve de
klassieker die de band er zélf in meent te horen. Bescheidenheid
siert de mens, kortom.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in