Susanna and the Magical Orchestra :: Melody Mountain

Met ‘Jolene’ jankte Jack White naar onze bescheiden mening een van
de sterkste covers van de laatste jaren bijeen. Het nummer kreeg
terecht veel airplay maar het was niet de enige aangrijpende versie
van Dolly Partons origineel die ons ter ore kwam. Minstens evenveel
kippenvel kregen we in 2004 bij de smekende vertolking van Susanna
Karolina Wallumrød op ‘List of Light and Buoys’, een debuut vol
fluweelzachte, ijle nummers die ergens zweefden tussen pop en jazz.
Op diezelfde plaat prijkte ook ‘Who Am I’ van Leonard Bernstein in
een eigenzinnige en prachtig uitwaaierende versie, tussen eigen
werk van de zangeres en haar begeleidingsband The Magical
Orchestra. Dat ‘orkest’ wordt integraal belichaamd door één
persoon, Morten Qvenild, bekend van zijn trio In The Country en
voormalig lid van het superbe Jaga
Jazzist
en de verwante Shining-formatie. Het duo heeft met
‘Melody Mountain’ een tweede langspeler klaar waar dit keer enkel
coverversies van liedjes op terug te vinden zijn. Niets nieuws
onder de zon: Johnny Cash
citeerde tijdens zijn verblijf in het ondermaanse met de
‘American’-reeks bijna uitsluitend uit andermans werk en het
repertoire van Nouvelle Vague
beperkt zich tot op vandaag louter tot geüpdate klassiekers uit de
new wave-cataloog. Maar met ‘Melody Mountain’ leveren Susanna and
the Magical Orchestra wel een van de meest aangrijpende platen van
het jaar af.

De keuze van de liedjes die Susanna interpreteert, schippert tussen
verrassend en voor de hand liggend. ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen
en ‘Love Will Tear Us Apart Again’ van Ian Curtis en co behoren al
lang tot de canon van de klassiekers en zijn niet aan hun eerste
coverversie toe. Dat ook songs als ‘It’s a Long Way to the Top’ van
AC/DC, ‘Crazy Crazy Nights’ van Kiss en ‘It’s Raining’ van Scott Walker een Magical
Orchestra-behandeling krijgen, daar keken we al meer van op. Omdat
alle nummers eenzelfde Susanna-behandeling ondergaan, klinkt de
plaat heel coherent. De zangeres verstaat de kunst om zich de
nummers helemaal eigen te maken en niet in gemakzuchtige imitatie
te vervallen. Ze kleedt de originelen uit tot hun naakte essentie
en vertolkt ze met veel empathie en persoonlijkheid. De muzikale
begeleiding op piano, vibrafoon, citer, klavecimbel, kerkorgel en
keyboards blinkt uit in Spartaanse soberheid, omzeilt schrander de
valkuil van bloemetjesbehang en schildert een impressionistisch
decor waarin de wondermooie stem van Susanna alle aandacht krijgt.
Opener ‘Hallelujah’ zet meteen de toon. Breekbaarder dan dit
hoorden we Cohens klassieker niet meer sinds Jeff Buckley.
Moeiteloos krijgt Susanna ons op de knieën en wat meer is, ze
slaagt erin dat niveau aan te houden voor de rest van de plaat. Een
knappe prestatie, want de luisteraar van begin tot eind aan zijn
stoel nagelen is bij trage en etherische muziek als deze niet
evident.

Zowat elk liedje op ‘Melody Mountain’ baadt in een sfeer van
tristesse en wanhoop – deels door de keuze van de nummers, maar
vooral de verdienste van Susanna’s vertolkingen – zonder één keer
te flirten met pathos of goedkoop sentiment. Luister maar naar de
beklijvende Prince-cover ‘Condition of the Heart’ of naar wat
Susanna aanvangt met een stadionrocker als ‘Crazy Crazy Nights’.
‘Enjoy the Silence’ van Depeche Mode klonk nooit zo verpletterend
als uit haar mond. Slotconclusie: na het uitstekende debuut is
‘Melody Mountain’ opnieuw een voltreffer, waarop dit jonge duo
andermaal bewijst dat ze over een voldragen muzikale zeggingskracht
beschikken. Huiveringwekkend mooi.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in