Cidade Baixa




De trailer van ‘Cidade Baixa’ zag er veelbelovend uit. Op een
geweldig aanstekelijk deuntje wordt er in de donkere steegjes van
Brazilië tegen elkaar geschurkt dat het een lieve lust is, wisselen
begerige blikken zich af met rake klappen en wordt er gehijgd tot
stroboscopische orgasmen worden bereikt. Kortom, het soort film dat
swingt als een samba – het soort dat ik ijverig met een must-see
vinkje aankruis. Het gebeurt dat ik dat vrolijke vinkje echter weer
moet uitgummen en op mijn stappen terugkomen. Soms is een film nu
eenmaal de uitgerekte versie van de trailer. Niet minder en vooral
niet meer.

‘Cidade Baixa’ introduceert een nieuw begrip: de vriendschapsversie
van Temptation Island, ‘de ultieme relatietest’. Zet bij wijze van
spreken twee boezemvrienden op een verlaten eiland samen met een
beeldschone dame en er komt gegarandeerd heisa van. Deco (Lázaro
Ramos) en Naldinho (Wagner Moura) zijn de vrienden van dienst: ze
kennen elkaar al van toen ze kleuters waren en leven van het
vervoer van goederen (lees: smokkel) met hun overzetbootje de
Danny Boy. Ze zijn onafscheidelijk tot er dus een vrouw op
de proppen komt. (Ik moet toegeven, we kunnen voor een enorme
impact zorgen.) De testcase blijkt Karinna te heten, een zeer
aantrekkelijk hoertje dat op een dag het zwart-wit duo om een lift
naar Salvador vraagt. In ruil voor de trip kruipt ze met beide
jongeheren het bed in. In Salvador blijven de jongens Karinna’s pad
kruisen en ze vallen allebei als een baksteen voor haar charmes (en
haar sexy niemendalletjes). Karinna doet hun hartje sneller slaan
en hun bootje én hun vriendschap gaan er danig van wankelen. Deco
en Naldinho beginnen haar afzonderlijk op te zoeken in haar
stripclub en trachten haar elk op hun manier te veroveren.
Resultaat? Als blikken konden doden, wel dan hadden de twee elkaar
al minstens achttien keer verkoold. Ze springen haast uit hun vel
van jaloezie, treden haast uit hun lichaam van afgunst. Verlangen
wordt hun enige drijfveer, obsessie blijkt de eigenlijke naam van
het beestje.

‘Cidade Baixa’ is KNT en dat duidelijk om de leukste reden: een
beetje geweld of gevloek, hier en daar wat gesnuif, maar vooral
heel veel gerotzooi. Seks is haast een vierde personage in de film.
(Voor snelle wippen moet u duidelijk bij heet konijn op de plein
Karinna zijn, al staat de snelste filmfuck volgens mij nog
op naam van Eminem en Brittany Murphy in ‘8 Mile’.) De knappe Alice Braga (het
nichtje van Sonia Braga in een Shakira-look gestopt) speelt de rol
met veel overtuiging – je gelooft gewoon dat het kind haar hele
leven lang niets anders gedaan heeft dan mannen opgeilen.

‘Cidade Baixa’ is geen film over grote gebeurtenissen. Zoals
regisseur Sérgio Machado het zelf zegt: “Het is een verhaal over
mensen als jij en ik, die verlangen, voelen, liefhebben, lijden,
huilen, geil worden, razend worden en orgasmes krijgen.” Of om maar
te zeggen dat het een heel lichamelijke film is. Dicht op de huid
gefilmd, met handcamera, voelen we als kijker de personages haast
in onze nek ademhalen. Bij de montage werd het ritme van de film
aangepast aan dat van de hartslag van de karakters. Bij scènes
waarin hun hart heel snel gaat (zoals bij de hanengevechten of de
knokpartij tussen de twee buddies), werd er snel geknipt. Bij
momenten waarop ze in rust zijn, werd dan weer nauwelijks
geknipt.

De plot van ‘Cidade Baixa’ is redelijk cliché, maar het had erger
gekund. Het is duidelijk dat Machado er alles aan gedaan heeft om
de stereotiepen van ‘de hoer’, ‘de bokser’ en ‘de kruimeldief’ te
ontwijken, maar een verhaal over liefde tussen drie mensen te
vertellen ongeacht hun rang of stand. Dat is gedeeltelijk gelukt,
in de zin dat de personages worden geschetst aan de hand van hun
karakter. Zo is Karinna wel een femme fatale, maar dan
eentje met gevoelens, die zelfs nog een beetje schippert tussen
kind (uitgescheurde prentjes van Jude Law in haar hoerenkotje) en
vrouw zijn (de uitdagende striptease). Maar zoals we dat van
Braziliaanse cinema verwachten zit er ook wel een sociaal aspect
aan de film, dat dan wel eerder naar de achtergrond wordt
verschoven, maar toch aanwezig is. De drie karakters in de film
leven op het scherp van de snede. Machado schetst via hen het harde
leventje in de lower city waar seks te koop is voor dertig dollar
en mannen hun geluk hopen te vinden in twee hanen die elkaar de kop
afbijten.

Machado is geen onbekende, hij schreef mee aan Madame Satã (Karim
Aïnouz) en was jarenlang de vaste regieassistent van Walter Salles
(die trouwens producer van ‘Cidade Baixa’ is). En dat is eraan te
merken: visueel is er weinig op de film aan te merken. Het zat er
aan te komen dat ook Machado zijn ei over de cidade kwijt moest,
maar ik denk dat we het nu wel gezien hebben en dat het vijvertje
is leeggevist. Machado probeert nog vanuit een ander uitgangspunt
te vertrekken (een liefdesverhaal gegoten in een ménage à
trois
), maar het probleem is dat ‘Cidade Baixa’ dat extraatje
mist. Het blijft steken in een déjà-vu van wat we al eerder én
beter hebben gezien in Braziliaanse en Zuid-Amerikaanse cinema. De
hondengevechten in ‘Amores Perros’
zijn hier vervangen door gevechten tussen een symbolische zwarte en
witte kemphaan en worden verweefd met de seksuele tensión
uit ‘Y tu Mamá También’ van Alfonso
Cuaron. En met zo’n titel vraag je uiteraard ook om vergeleken te
worden met ‘Cidade de Deus’
(Mireilles), die de ruwe Braziliaanse samenleving onvergetelijk
straf in beeld bracht. Onvergetelijk is ‘Cidade Baixa’ niet. De
film mist iets om zich te kunnen onderscheiden van deze
voortreffelijke voorgangers. Seks is leuk, seks is zelfs geweldig,
maar het is dan ook weer geen garantie voor een goede relatie (of
een goede film). De trailer was gewoon beter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in