Nouvelle Vague :: Bande A Part

Marc Collin heeft eind de jaren tachtig nog in bandjes gespeeld met o.a. Alex Gopher en de heren van Air. Samen met Ivan Smagghe (Blackstrobe) vormt hij het electroduo Volga Select. Maar u kent hem vooral van het ultieme onthaastingsalbum Nouvelle Vague.

Collin boetseerde dat album twee jaar geleden uit het beeld van een Braziliaans meisje dat "Love Will Tear Us Apart" zingt op het strand van Rio, ergens in de jaren zestig. De plaat stond dan ook vol met exotische chill-out-covers van een rits postpunk- en new wave-nummers van o.a. Joy Division, Depeche Mode, The Cure en P.I.L. Het contrast tussen de rauwe, vaak drammerige en kille originelen en de warme, kabbelende palmboomversies van Collin was optimaal.

Op Bande à Part doet Collin hetzelfde trucje nog eens over, al vertrok hij dit keer van twee andere beelden: een Jamaicaan die een akoestische versie van "Heart of Glass" (Blondie) te berde brengt in de suburbs van Kingston en een eenzaam, blond meisje op de Parijse metro dat "Fade to Grey" (Visage) op accordeon speelt.

Hoewel het er op Bande à Part iets donkerder en weemoediger aan toe gaat, blijft Nouvelle Vague ideaal voor in de auto op weg naar de Franse kust. Zwoele vrouwenstemmen (met Frans accent!) worden begeleid door een frisse cocktail van akoestische gitaar, accordeon en allerlei zomerse trommeldingen.

Echo & the Bunnymen, Yazoo, Buzzcocks en New Order zijn enkele van de bands die Collin ditmaal in zijn zonnige bubbelbad onderdompelde. De bal wordt nergens misgeslagen, maar hij vliegt dan ook vaak dezelfde richting uit.

Toch zijn er ook enkele verrassingen te ontdekken op Bande à Part. "Dancing With Myself" (Billy Idol) is heerlijk springerig en de ideale soundtrack bij de opwaaiende jurk van uw dansende buurmeisje. "Human Fly" (The Cramps) gaat richting rauwe bluesy jazz en over "Bela Lugosi’s Dead" (Bauhaus) is een macabere schaduw gevallen waarin PJ Harvey zich prima thuis zou voelen.

Het van ritme gespeende "Fade to Grey" is het hoogtepunt van de plaat. Collin begeleidt zangeres Marina met accordeon, straatgeluiden, babbelende wandelaars, fluitende vogels en de kabbelende zee. Het resultaat zou niet mis klinken bij een Franse film uit het interbellum.

Wie nog steeds hardnekkig in het zwart gehuld met hangend hoofd over straat slentert, zal dit wellicht heiligschennis vinden. Toch is deze plaat het ideale medicijn tegen uw depressie. Warme chill-bossa, niet melig maar mét soul, echte instrumenten en echte zangeressen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in