The Sword :: Age Of Winters

Hell! Terwijl een zeker Tommeke door het lentefrisse Vlaamse land fietst, komt een viertal tegendraadse Texanen met een misbakken titel als Age Of Winters aandraven. De stomende, stampende, steigerende sludgerock die achter die naam schuilt, maakt dat echter ruimschoots goed. U warm aanbevolen door Lamb Of Gods Mark Morton, en door onszelf. Mannen weten waarom.

Ondanks de prachtig kige groepsnaam heeft The Sword dus weinig met The Chronicles Of Narnia en soortgelijke wantoestanden te maken, hoewel het artwork van Age Of Winters eveneens enig zand in de ogen strooit. Even vreesden we dat onze hoofdredacteur ons met een of ander folkloristisch hippiedebacle had opgescheept, maar dat misverstand werd sito presto rechtgezet toen we dit prachtig brokje heavy een eerste keer langs onze gehoorsgangen lieten denderen.

Het is vanaf de eerste seconden van Age Of Winters meer dan duidelijk dat The Sword een bende bad-ass motherfuckers in de beste traditie van de rock-’n-roll is. The Sword plaatst zich vlotjes tussen ander lelijkerds als Motörhead, Black Sabbath, Mastodon zonder de Neurosis-invloeden, en meerdere stoneracts met al even slechte groepsnamen.

Jawel, het openende duo "Celestial Crown" en "Barael’s Blade" klinkt als The Melvins die een braaf gemeentelijk communiefeest op zijn kop komen zetten: laaggestemde vijfsterren sludgeherrie onder de kordate leiding van bassist Bryan Richie, ondersteund door moddervet drumwerk, terwijl J.D. Cronise lekker galmend teksten als "Bane of the demon lord / Slayer of the spider-priests / Spiller of the silver blood" uitkraamt. Het is ongetwijfeld allemaal niet erg serieus te nemen maar het rost harder dan een satanische schoonmoeder met een vlammende deegrol.

Vooral door constante variatie weet The Sword alle valstrikken die aan sludgerock/metal inherent zijn op Age Of Winters vakkundig te omzeilen. De tragere openers worden zonder aarzelen afgelost door het meer uptempo gedram van "Freya" (Down op een grasgroene dag) en toptrack "Winter’s Wolves" (Kyuss op de vlucht voor diezelfde satanische schoonmoeder). "The Horned Goddess" klinkt dan weer als High On Fire met minder Slayer-kantjes en meer groove, terwijl "Iron Swan" na een akoestische intro precies wel die Slayerriffs ontketent.

Voordat "Ebethron" Age Of Winters even brutaal als deftig afsluit, stampt The Sword nog een acht minuten durende hergeboorte van Black Sabbath ("Lament For The Aurochs", met uitermate sabbathesk drumwerk van timmerman Trivett Wingo) en een instrumental op z’n Mastodons ("March Of The Lor") door de speakers; tracks die stuk voor stuk hun eigen mannetje staan, maar binnen het geheel van de plaat nog dat tikje extra krijgen. Alles samen goed voor 43 minuten rockgeweld die even fors wervelen als orkanen Katrina en Larry in hun beste dagen.

Wie na het bovenstaande nog niet op zoek gaat naar The Sword, is ofwel een Britney-adept ofwel een laattijdige hippie. Age Of Winters klinkt zoals het klinkt wanneer een bende ongeregeld niks meer en niks minder dan zijn goesting staat te doen, en daar kan volgens ons geen rechtschapen mens een probleem van maken. Rock-’n-Roll met de rollende R zowaar. The Sword is wat ons betreft dringend toe aan wat Europese erkenning, en een show hier te lande.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in