Placebo :: 27 maart 2006, AB Box

Grote namen in kleine zalen, het valt zelden voor en als het wel gebeurt, zouden fans tot het uiterste gaan om erbij te zijn. Het was dus uitkijken geblazen aan de ingang van de Ancienne Belgique, maar eenmaal binnen, waren de gelukkigen al bijna zeker van een geslaagde avond. Bij een vorige doortocht in zaal stond Placebo nog in Vorst en zolang de band hoge toppen blijft scheren, zit een terugkeer naar kleine zalen als de AB-Box er niet in. Behalve vanavond dan.

Of Brian Molko nog steeds de drug-crazed dwarf is van enkele jaren geleden, valt te betwijfelen. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat iemand die zich een volledig decennium overgeeft aan rock-’n-rollexcessen zo’n sterke podiumpresence kan neerzetten. Ondanks de huidige relatief brave levensstijl spat de seks, drugs en rock-’n-roll van het podium. Opener "Meds" — zonder VV van The Kills maar nog steeds even meeslepend — zet dadelijk de toon: het leven is geen lolletje, maar — het credo harder, faster in gedachten — luide, intense gitaarmuziek blijkt nog steeds de manier bij uitstek om alle frustraties en opgekropte woede op een gekanaliseerde wijze naar buiten te laten.

De eerste helft van het concert brengt Placebo voornamelijk nummers uit jongste worp Meds, een plaat die, aan de reacties van het publiek te merken, in goede aarde is gevallen. Na enkele knallers — harder, faster, weet u nog? — is er voor het eerst sprake van kippevel met "Follow The Cops Back Home" dat, hoewel gloednieuw, tot de beste nummers van de band gerekend mag worden. Placebo heeft de buit ermee binnen, maar voor alle zekerheid worden de laatste twijfelaars met "Black-Eyed" over de streep getrokken. De Michael Stipe-achtige danspasjes van Molko spelen zeker mee in de reactie van het publiek, net als de podiumhouding van bassist Stefan Olsdal die het midden houdt tussen de cool van Lou Reed en de extravaganza van — zucht — Freddie Mercury.

De band bouwt op naar een kolkende climax met "One Of A Kind", de sterkste rocksong uit Meds en ook live een bom. De spanning blijft stijgen met een mooi opbouwend "36 Degrees". Een apocalyptisch "The Bitter End" en — hoe logisch ook alweer — een postapocalyptisch "20 Years" maakten het plaatje compleet en zorgen voor extatische reacties, die nog eens extra beloond worden met een geslaagde cover van Kate Bushs "Running Up That Hill". Waarna het obligate "Nancy Boy" ultieme afsluiter mag spelen. Hoewel al tien jaar oud, blijft het nog steeds een hoeksteen in het oeuvre van de band. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de Molko-mania in de zaal aanhoudt tot lang nadat de roadies aan de ontmanteling van het podium beginnen. Placebo is klaar voor Werchter, wie hierbij was zag iets unieks.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in