We Are Scientists :: With Love and Squalor

Ere wie ere toekomt: het feit dat we vandaag niet meer om de
bandjes heen kunnen die de jaren ’80 willen doen herleven, hebben
we in de eerste plaats te danken aan Amerikaanse groepen als
Interpol en The Rapture. Zonder hen zouden heel wat
Britse tieners en twintigers misschien niet op zoek zijn gegaan
naar verborgen schatten tussen de vinylplaten van grote broers,
vaders of nonkels. We verzinnen dat hier niet zelf. Anderen, met
meer verstand van zaken dan wij, hebben dit al eerder opgemerkt.
Wij kunnen dat alleen beamen, want het is opvallend hoe nog steeds
heel wat uitstekende Britpop vandaag (ook) uit de States
komt.

Edoch, laten we vandaag heel eventjes The Killers en Interpol
vergeten. Schenk die cd van The Bravery (die je in een zatte bui
kocht op Pukkelpop) aan je neefje of buurjongen. Laat de platen van
Bloc Party, Franz Ferdinand, Editors en aanverwanten even voor wat ze
zijn (je kent ze toch vanbuiten) en spits je oren voor We Are
Scientists.
Ze zien eruit als een Waals groepje, ze klinken alsof ze nooit één
teen buiten Groot-Brittannië hebben gezet en toch zijn het volbloed
Amerikanen. Afkomstig uit het zonnige South California, verkasten
ze in 2001 ‘voor het werk’ naar New York. ‘If you can make it
there, you can make it anywhere
‘, zong een blauwogige rat ooit,
en het ziet er naar uit dat deze classic binnenkort ook van
toepassing zal zijn op Keith Murray (zang, gitaar), Chris Cain
(bas, zang) en Michael Tapper (drums, zang).

Mensen die op 12 december de doortocht van Editors meemaakten in de
Botanique (en samengeperst als balen oud papier ook een stuk van de
voorprogramma’s meepikten), konden toen al kennismaken met W.A.S.
Voor ondergetekende waren zij en niet Editors hét hoogtepunt van
een meer dan geslaagde avond. Groot was echter onze teleurstelling,
toen we des anderendaags in de platenzaak vernamen dat het nog
wachten was tot eind februari op de eerste full cd.

Wat heeft deze band wat anderen niet hebben, en waarom prijkt er
een uitbundige ‘vijf op vijf’ bovenaan deze bespreking? Wel, dat we
het zelf niet weten. Afijn, dat we het zelf allemaal niet zo goed
onder woorden kunnen brengen. Misschien wel omdat wij er elke keer
weer ongelooflijk goed gezind van worden. Omdat alle twaalf songs
van bij de eerste kennismaking vertrouwd in de oren klonken, maar
nog steeds nieuwe geheimen prijsgeven. Omdat Keith Murray een zeer
aangename stem heeft en knappe teksten schrijft. Omdat wij
kippenvel krijgen van zijn gitaarspel en vlinders in onze buik van
Chris Cains baslijnen. Omdat elke song een potentiële (hit)single
is, zonder daarvoor enige toegeving te doen aan welke ‘geldende
norm’ ook. Omdat er zo’n mooie poesjes op de hoes staan. Omdat…
Omdat… We kunnen zo nog ùren doorgaan, maar daar heeft u allicht
niks aan.

Maar we kunnen het ook anders bekijken. Soms lijkt het wel of We
Are Scientists als echte wetenschappers de platenoogst van de
afgelopen jaren nauwkeurig hebben bestudeerd, en daarna het beste
distilleerden uit het werk van Franz Ferdinand, Bloc Party, The
Killers, Interpol, Editors en Hot
Hot Heat
(die op hun beurt dan weer tralalie, tralala, we
kennen het liedje). Jatten als de raven: het gebeurt tegenwoordig
méér dan u denkt!
Natuurlijk zult u elke noot, elke drumslag, elke bas- of zanglijn
al elders gehoord hebben, maar We Are Scientists doen het met
zoveel enthousiasme, bravoure en overtuiging, dat wij er alvast
licht euforisch van worden en er geen seconde bij stilstaan dat het
niet allemaal origineel is. Want zoals een Groot Denker ooit zei:
beter goed gestolen dan slecht verzonnen, en dat is ook zo:
supersongs als ‘Nobody Move, Nobody Get Hurt’, ‘Inaction’, ‘Lousy
Reputation’ of ‘The Great Escape’ (om er maar enkele te noemen)
horen dan ook tot het beste wat tijdens deze postpunk/dancepunk/new
wave-revival op plaat verscheen.

Misschien vindt u bovenstaande hallelujabespreking maar flauwe kul.
U hoeft het niet met mij eens te zijn en ik hoef het niet u eens te
zijn. Maar wanneer u even de tijd hebt, neem dan eens een kijkje op
http://www.wearescientists.com, de knotsgekke homepage van de
groep. Of spring anders op 16 april even binnen in de AB, want dan
spelen ze daar in het kader van het Domino-festival in de Club. De
eerste drie die ondergetekende vóór het optreden aan de toog komen
vergezellen, trakteren we op een drankje!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in