Korn :: See You On The Other Side

"Het is nu of nooit," moet Brian ’Head’ Welsh gedacht hebben toen hij ongeveer een jaar geleden zijn 7-string aan het kruisbeeld hing, Korn verliet, en een dipje in de Jordaan nam. See You On The Other Side is de eerste Korn-plaat zonder de wat mysterieus stille rastaknikker op de tweede gitaar, en dat heeft zo zijn gevolgen.

"Strrrrike while the iron is hot" krasselde Manowar in de tijden van de foute metal vol overtuiging, en dat hebben in deze dagen waarin de laatste karkassen van de nu-metal stilletjes buitengewerkt worden blijkbaar vooral de verzamelde managers van Korn onthouden. Naast een realityshow en rehabperikelen kan een metalact zich qua publiciteit immers weinig meer wensen dan een lid dat zich aan de Goede Heer overgeeft, vooral in een religiedorstig maar verder volstrekt immoreel mediacircus als de Verenigde Staten van Amerika.

See You On The Other Side werd dan ook volledig in samenwerking met het songwritingduo The Matrix geschreven en opgenomen. The Matrix, juist: professionele fabrikanten van prettige pop, toeverlaten van ondermeer Avril Lavigne en Christina Aguilera, en redders in nood van uitgebrande sterren die zelf geen twee noten meer op papier krijgen, of toch niet volgens het tijdsschema van de platenbonzen. Hoe de vork precies in de steel zat voor Korn laten we in het midden, maar het spreekt voor zich dat dergelijke pop-for-money-invloeden zich laten voelen op de nieuwe plaat.

Dat wordt al direct duidelijk bij opener en eerste single "Twisted Transistor". Een aardig nummer, maar ontiegelijk flauw met een refrein dat The Matrix blijkbaar nog ergens in de kast met overschotjes had liggen van hun opnames met de Backstreet Boys. Het arrangement is Korn, maar de song kon ook even onopvallend uit het gulden misdienaarmondje van Nick Carter vallen. En dat voor een band die bij de vorige plaat nog quasi-rebellerend uithaalde met "Y’all want a single? Fuck that shit!" Tja.

See You On The Other Side gaat daarna nog meerdere keren ondermaats en kan in feite over de gehele lijn niet overtuigen zoals Take A Look In The Mirror dat in 2003 wel kon. Wanneer Jonathan Davis zijn drie overgebleven heidenen terug richting dat vorige album trekt, zoals op "Politics" en het gesmaakte "Souvenir", raakt Korn niet verder dan goed, wat nog steeds niet supermegaformidastisch is. En voor minder steken wij bij goddeau de loftrompet niet.

Waar See You On The Other Side voor de fans dan wél weer interessant wordt, is op de momenten waarop Korn, al dan niet onder invloed van de productie van Attic Ross (ook wel eens bij Nine Inch Nails in de stoel) en vooral geleid door het immer forse drumwerk van David Silveria, zijn geluid industrial kleurtjes meegeeft. Een uitzonderlijk geslaagd experiment in die zin is "Open Up", dat de klassieke Korn-opbouw uitwerkt volgens het ’less is more’-principe. Ook "Coming Undone" stompt zich vrolijk voorbij de middelmaat.

Het is zo voorspelbaar dat we het bijna niet neergetokkeld krijgen, maar met het vertrek van Head lijkt Korn de Heilige Begeestering kwijt geraakt te zijn die met Take A Look In The Mirror een aardige heropflakkering kende, en daar kunnen pophoeren als The Matrix — ondanks verdienstelijke pogingen — weinig aan veranderen. Tijd voor een pauze voor Jonathan Davis en de zijnen, lijkt het. Berichten over een nieuw experimenteel financieringssysteem voor Korn lijken jammerlijk het tegengestelde aan te kondigen. Met wat pech vinden we Korn over drie jaar ook met een psychiater in de studio, de grote geesten van Metallica achterna. Wat daar allemaal uit moet gaan komen, willen we niet weten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in