Jackson and his Computer Band :: Smash

Smash is het album waar de elektronicascene veel te lang op heeft moeten wachten. Het is een 50 minuten durende grensoverschrijdende geluidsfantasie, een romantische pophybride die anders klinkt dan alles wat je totnogtoe gehoord hebt. Dat is tenminste wat de bijgeleverde bio ons op de mouw wil spelden.

Ja ja, volgens de promomannen hebben we hier wederom te maken met een van de meest essentiële albums van de afgelopen jaren. Dat soort praat wekt bij ons echter vooral wantrouwen, dus onderworpen we dit plaatje maar eens aan enkele kritische luistersessies.

En… U raadt het nooit… Jackson & His Computerband levert met Smashzowaar een prima debuut af. Nu, eerlijk is eerlijk: het feit dat het chronisch hippe warp-label de man een contract onder de neus heeft geschoven, deed ons bevroeden dat dit toch wel eens de moeite waard zou kunnen zijn.

Wie goed heeft opgelet, beseft dat het hier slechts om één persoon gaat. Of wat stelde u zich voor bij die ’Computerband’? Jackson Fourgeaud is een 26-jarige Parisien wiens ambitie het is minstens vier ’totally amazing’ albums te maken. Smash is wat ons betreft nog niet ’totally’ maar toch al ’pretty amazing’.

Opener "Utopia" laat horen hoe u met minimale creepy geluidjes, knip- en plakwerk, vocals à la Akufen én een vrouwenkoor op LSD tot een boeiend en bovendien smaakvol recept kunt komen. Op "Rock On" en "Arpeggio" horen we hoe de nieuwe Daft Punk had moeten klinken: moddervet, maar met de nodige melodie, subtiliteit en genialiteit.

In "Oh Boy" heeft Jacksons vierjarige nichtje het over een gekke koning. Geen idee wat Jackson in haar limonade heeft gedropt, maar het kind kraamt wel erg bizarre taal uit. Het feit dat hij het nummer schreef onder invloed van een fles pastis, terwijl hij bij z’n oma voor de tv zat, kan er natuurlijk ook iets mee te maken hebben. De intro van "TV Dogs", met de stem van Mike Ladd, is zo mogelijk nog vreemder. Ladd neemt ons mee naar onze kinderjaren en wakkert onze angst voor spookhuizen weer wat aan. De fijne intermezzo’s "Minidoux" en "Promo" raken dan weer een heel andere snaar.

Zo heeft Jackson wel in elk nummer een of andere geflipte vondst gesmokkeld. Toch is Smash heel wat meer dan elektronische spielerei van een weirdo op paddo’s. Jackson draagt de muziek hoog in het vaandel. Al springt hij van abstracte hip-hop en futuristische funk via gestoorde gitaarriffs en mysterieuze vocals naar wacky house, electro, acid en psychedelische pop, de melodie en harmonie worden niet over het hoofd gezien. Deze jongen weet waar de klepel hangt (in zijn eigen studio) en weet hem te bespelen als geen ander.

Hoogtepunten te over dus op deze smeltkroes van stijlen. Richie Hawtin, Matthew Herbert, Ellen Allien, Ricardo Villalobos, Giles Peterson, Erol Alkan en onze eigenste 2 Many DJ,s (m.a.w. mensen die er iets van kennen) hadden al een goed woordje over voor het fantastische "Radio Caca", een vroegere single die "Windowlicker" van Aphex Twin naar de kroon steekt. Andere uitschieters zijn "Tropical Metal" dat niet weet of het relaxed dan wel overspannen is, het korte maar krachtige "Moto", het epische "Fast Life" waarop Jacksons moeder meedoet en de eerder genoemde tracks "Utopia", "Rock On" en "Arpeggio."

Hoewel Jackson zijn experimentele impulsen de vrije loop laat, is Smash een erg muzikaal album. Als u weet wat u aan warp heeft, mag u dit schijfje zonder vrees omarmen. Als u dat niet weet, moet u dit album eens een kans geven… En dan nog een… En nog een… Tot u doorheeft hoe geniaal het is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in