Panthers :: Things Are Strange

Daar zijn Panthers weer. Een tweede full-length album om ons te overtuigen van wat het eerste album niet deed: dat dit een groep is die weet uit welk hout pijlen maken. Slaagt de band er deze keer in om beter te klinken dan het zoveelste grungeafkooksel? Is ze de teringherriefase ontstegen? Klinken Panthers eindelijk volwassen? Het antwoord op deze en andere vragen leest u hieronder.

Voor de lezers met weinig tijd voor ellenlange bespiegelingen en dito theorieën over wat in wezen een wegwerpproduct is: dit is een kutplaat. Zo, dan kunnen de lezers die wel over veel te veel vrije tijd beschikken, lezen w´´rom dat zo is.

Things Are Strange is om te beginnen een kutplaat omdat hij de verwachtingen absoluut niet inlost. Na het deprimerend slechte debuut Are You Down? — na het beluisteren van die plaat wel ja — uit 2002 kwamen Panthers een jaar later met de e.p. Let’s Get Serious — dat zou tijd gaan worden — op de proppen. In het vochtige leefhol van ondergetekende begint er in zo’n geval hoop te groeien. Goed, een jong bandje vergaloppeert zichzelf met zijn debuutplaat, zand erover, er is een veelbelovende e.p., dus met die komende full-cd zit het ook wel snor. Dachten we. Want daar gaan we weer: Things Are Strange — ja, dat zijn ze zeker — stuitert alle kanten op. En daar wringt, zoals u al kon verwachten, het schoentje.

Goed, Panthers is een band die z’n titels wel weet te kiezen, kijk maar naar de albumtitels. En ook bij de individuele songs zit het wat dat betreft meestal goed: "We Are Louder" is inderdaad zéér luid en neigt naar Black Rebel Motorcycle Club. Op valium, daar moeten we echter eerlijk in zijn. "If You Were Once Young, Rage" geeft ons inderdaad zin om kwaad te worden. Kwaad op een band die het overduidelijk aanwezige talent niet gebruikt om degelijke songs te schrijven. Het is niet omdat je goed met je instrumenten overweg kan, dat je een plaat moet vullen met om het even wat.

Een echo van Soundgarden klinkt misschien niet onaardig, maar Soundgarden zal altijd beter klinken dan welke echo dan ook (al was het maar omdat Soundgarden zijn songs uitwerkt). Het beste bewijs is de Pink Floyd-cover "The Nile Song", waarmee deze veredelde kleiduif eindigt. Dit is een nummer dat af is. Na meer dan vijftien luisterbeurten, u mag ons hiervoor gerust bewonderen, zijn de songs ons nog steeds niet helemaal duidelijk. En we zijn op dat gebied wel wat gewoon, geloof ons. Aan sommige nummers valt gewoon kop noch staart te krijgen. Heel veel lawaai maken is echter niet voldoende, dat weet zelfs elke avant-garde-noise-band tegenwoordig. Hoe het met Panthers verder moet, ons zal het worst wezen. Als de band op de ingeslagen weg — welke weg? — verder gaat, dan vrezen we het ergste. Maar goed, ondergetekende heeft net een zending uit Amsterdam binnengekregen en gaat nog één poging doen om deze plaat te ontdekken. Wie weet…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in