The Rogers Sisters :: Three Fingers

Concertbezoek was een veilige aangelegenheid. De kans om zich belachelijk te maken nagenoeg nihil. Er dienden geen indrukwekkende moves geplaceerd te worden om indruk te maken op het andere geslacht. Overleefbaar met een minimum aan danstalent.

De muziekrecensent is iemand die zich wel eens durft bezondigen aan het krampachtig labelen van bands. Het is uitermate makkelijk de te bespreken band te etiketteren als punk en er gemakshalve nog een verwijzing naar de Sex Pistols bij te proppen. Problematisch wordt het pas als er enkele revolutionaire zielen zijn die opereren onder het motto grensverleggend. De veilige bakenen waarbinnen de muziekrecensent zich kan oriënteren verdwijnen plots als sneeuw voor de zon. Een van die clevere geesten is James Murphy. Met zijn LCD Soundsystem is hij erin geslaagd het alternatieve rockgeweld truttige danspasjes te laten maken op zelfdestructieve rammelrock in danceverpakking. In zijn onmiddellijke nabijheid hebben zich ook The Rapture en Out Hud gevestigd. De meest recente aanvulling, The Rogers Sisters, tracht een soortgelijke kruisbestuiving te maken tussen de in leren broeken gespannen garagerockers en de uitbundig gemaquilleerde dansvloervullers.

Reeds voor hun geboorte waren de zusjes Rogers veroordeeld tot het podium. Vader Bill had de ouderlijke woning omgebouwd tot een platenwinkel waardoor de jonge ukjes Jennifer en Laura Rogers rock ’n roll met de paplepel ingegoten kregen. Op semi-volwassen leeftijd verkasten de zusjes naar New York waar ze zich engageerden in feministisch rockvehikel Ruby Falls. Na de split van de band in 2000 gingen ze op zoek naar een nieuwe uitlaatklep. Net op dat moment passeert er een ingeweken Hawaiiaan, Miyuki Furtado. Furtado’s continentendrift (exotiek qua woonplaatsen: Japan, Liberia en Zwitserland) had hem uiteindelijk naar Brooklyn gedreven waar hij, na een als karaoke vervormde auditie, op de zusjes stootte. Met de intentie terug soul in de indierock te brengen gingen The Rogers Sisters van start. Hun debuut, Purely Evil, is echter nooit de transatlantische plas over geraakt. Three Fingers, hun tweede worp, heeft gelukkig wel zijn weg gevonden.

"Freight Elevator" zet ogenblikkelijk toon voor het verdere album. De pulserende baslijn wordt al snel vergezeld van Miyuki’s lichtelijk uitheemse, schijnbaar ADHD-gedreven, stemgeluid. Al snel vallen de zusjes met aandoenlijk enthousiasme in. Kort maar krachtig wordt duidelijk hoog in het vaandel gedragen. De langste track, "The Secrets Of Civilization", duurt slechts 3 minuten en 29 seconden. Strategisch geen slechte zet want langer dan dat zouden ze ook niet kunnen boeien.

Op "Check Level", veruit hun beste nummer, wordt de in psychedilica gedrenkte paranoia bovengehaald om op licht ironische wijze de Voice of America aan de kaak te stellen. "Fantasies Are Nice" en haar integraal in gemankeerd Frans gezongen tegenhanger diept de back-catalogue van bands als The B-52s en de Yeah Yeah Yeahs verder uit. Stereo Total durft ook al eens opduiken, al was het maar door het linguïstisch gekoketeer. Deze goocheltruc wordt ook integraal herhaald voor "45 Prayers" waar we Miyuki volledig loos horen gaan in het Japans. De twee covers, The Cure’s "Object" en Captain Beefhearts "Zig Zag Wanderer" worden echter zwaar in het verlies gespeeld door het origineel. En horen we daar de ijle gezangen van Laïs weerklinken in "Five Months"? Niet dat dit ook maar enige afbreuk doet aan de reactionaire garagarockfactor van deze cd. Daarvoor klinkt het allemaal net iets te spannend.

Uiteindelijk vallen The Rogers Sisters dan toch maar te labelen in de florerende punk-funkcategorie. Ze zijn erin geslaagd een ontwapenend, dansbaar plaatje aan elkaar te smeden dat klinkt als een zeer eigentijds samenraapsel van retroinvloeden. Gedaan met het lamlendig podiumstaren. Gitaren horen op de dansvloer thuis! Ondergetekende echter niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in