Mogwai :: Government Commissions – BBC Sessions 1996 – 2003

Post-rock is all around you. Net zoals de vaste omlijningen
van het genre de laatste jaren stilaan begonnen te vervagen – de
nieuwe van K3 werd, met een beetje gevoel voor overdrijving, net
niet tot een postrockplaat uitgeroepen – komt er een beetje sleet
op de formule. Terwijl steeds meer nieuwe, jonge bands onder de
post-rock vlag varen, hebben zelfs de groten in het ‘genre’ de
scherpte van hun zwaard verloren. Zelfs het anders zo onaantastbare
Godspeed You Black Emperor! herhaalde zichzelf op het bij momenten
ronduit saaie Yanqui U.XO..
Mogwai, nog steeds de meest gracieuze der postrockbands,
formuleerde twee jaar geleden met Happy Songs For Happy People een passend
antwoord op de vraag naar ouderwets postrock-grandeur.Een verassend
rustige plaat voor hun doen, en misschien wel hun meest
toegankelijke tot nu toe, al is dat in het geval van Mogwai vrij
relatief.

En dan is er nu ‘Government Commissions’. Geen nieuwe plaat deze
keer, maar wel een verzameling songs uit de sessies die de heren
voor de BBC (onder andere bij John Peel, die de plaat ook inleidt)
gemaakt hebben in de periode 1996 – 2003.
Voor de fans kunnen we het kort houden: dit is een aanrader.
Mogwai-adepten zullen met genoegen deze versies aan een
vergelijking kunnen onderwerpen met de albumversies. Mensen die
zich voor het eerst in het merkwaardige universum van de Schotten
willen onderdompelen, raden we eveneens aan om bij deze cd te
beginnen. ‘Government Commisions’ is namelijk een interessante reis
doorheen het werk van Mogwai, en ook al is het een verkapte
compilatie, toch kunnen we van een behoorlijk coherent geheel
spreken.

Dit komt vooral door een zeer goed doordachte tracklist: van elk
album krijgen we twee nummers voorgeschoteld, enkel ‘Rock Action’
biedt slechts een nummer, namelijk ‘Secret Pint’, meteen ook het
enige nummer op deze plaat dat de duimen moet leggen voor zijn
origineel. Het verliest veel van zijn glans zonder de lichte
pianotrekjes die in de versie op ‘Rock Action’ aanwezig waren. Naar
alle waarschijnlijkheid is er veel aandacht besteed aan de volgorde
van de songs. Dé spil waar alle andere nummers rond draaien, is een
uitstekende versie van ‘Like Herod’. We krijgen een achttien
minuten durend gevecht met het geluid, dat de oorspronkelijke
versie naar de tweede bank verwijst. Het is natuurlijk
vanzelfsprekend dat de Schotten ook hier op torenhoog niveau hun
instrumenten bespelen. Er wordt ruim de tijd genomen om de muziek
diepte te geven, zonder te veel onnodige tierlantijntjes toe te
voegen. De kwaliteit van de opnames is eveneens uitstekend, te
danken aan de jongens van de BBC.

Spijtig genoeg vinden we hier niet onder andere het geweldige
‘Mogwai Fear Satan’ op terug, anders hadden we deze plaat meteen
ook als een heuse best of kunnen bestempelen. Misschien is
het enige echte nadeel aan ‘Government Commissions’ het gebrek aan
de sfeer die rond een live-optreden van de heren hangt. Steeds
wordt in herinnering gebracht wat voor een uitzonderlijk geluid het
vijftal op een podium weet te produceren. Voor deze kwaal is er
natuurlijk maar één oplossing: een optreden bijwonen, je in
vervoering laten brengen door de hemelse geluidstapijten, om
vervolgens op een onverwacht moment van je sokken geblazen te
worden door de gitaarexplosies.

Niettemin is dit een uitstekende greep uit het indrukwekkende
oeuvre van Mogwai. We kijken alvast reikhalzend uit naar het
volgende studio-album, dat hopelijk niet te lang op zich laat
wachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in