Comme une Image




Verbaast het u ook hoeveel succes Jean-Marie Pfaff oogst waar hij
ook opduikt? Zou het misschien zijn dat iedereen hoopt in zijn
schaduw een graantje mee te pikken, is de adoratie toch niet zo
blind en onschuldig als ze lijkt? Geef toe, er zit iets in – als je
zelf niet succesvol kan zijn, bestaat er dan iets beter dan je te
wentelen in het succes van een ander? Voor iedereen met een ietwat
bekende smoel is de schare aanhangers tenslotte een indicatie
hoezeer je het wel gemaakt hebt. ‘Comme Une Image’ gaat voor een
stuk over dit fenomeen. Mensen die zich wentelen in het aanschijn
van een ster, die er jaloers op zijn, maar toch maar alles doen om
in de gunst te komen – het parasiteren dus.

‘Comme Une Image’ is het verhaal van Lolita Cassard (Marilou
Berry), een meisje van twintig jaar oud. En neen, deze Lolita is
niet, zoals velen zich inbeelden, een evenbeeld van de dames in de
modemagazines. Ze is ontevreden over haar lichaam, kan de
concurrentie niet aan met haar jonge, knappere stiefmoeder, en
hunkert naar een beetje aandacht van haar vader. Het is ook het
verhaal van die vader, Etienne Cassard (Jean-Pierre Bacri), een man
die overloopt van eigenliefde en nauwelijks interesse betoont aan
de mensen en de wereld rondom hem. Maar stilaan voelt hij zichzelf
ouder worden – hij probeert dit te compenseren met een jongere
vrouw, maar het gemis aan echte liefde wordt steeds groter. Het is
het verhaal van schrijver Pierre Miller (Laurent Grévill), die
gestopt is met geloven – geloven in een winstgevende carrière, in
succes, in een toekomst. Totdat hij Cassard ontmoet. Het is het
verhaal van zijn vrouw, zanglerares Sylvia Miller (Agnès Jaoui),
die wel in haar man gelooft, die hem onvoorwaardelijk blijft
steunen. Maar die geen geloof heeft in de talenten van haar
leerlinge Lolita Cassard, totdat ze ontdekt wiens dochter zij
is.

Verantwoordelijken en bezielers van deze film zijn het koppel
Jean-Pierre Bacri en Agnès Jaoui. Dezen leveren steevast wat men
noemt “de betere Franse film” af (denk maar aan ‘Le Goût des
Autres’), en ook deze vormt weer geen uitzondering op die regel.
Dat ze zowat alles zelf doen is ook niet nieuw – ze schreven het
scenario, nemen de regie in handen, en spelen ook nog eens de
hoofdrollen. Op het scherm vertaalt zich dat in een kleinschalige,
intieme sfeer, die ervoor zorgt dat je alle personage op meerdere
manieren leert kennen. Lolita bijvoorbeeld leer je eerst kennen als
iemand die gebukt gaat onder haar uiterlijk en gebrek aan affectie
van haar vader. Later kom je dan weer te weten dat zij anderen niet
veel beter behandelt, en elke gelegenheid te baat neemt om te
schreeuwen om aandacht. Dit overkomt je met ongeveer alle
personages, ieder van hen is op de één of andere manier zowel dader
als slachtoffer.

Het is vooral het egoïsme dat hoogtij viert. Let bijvoorbeeld op
het hulpje van Etienne. Hij is zowat de persoonlijke assistent,
maar zijn taak bestaat er enkel uit de zondebok te zijn, of om
Etienne bij alles en iedereen in een goed daglicht te stellen.
Wanneer hij bij een schaakspelletje tussen Etienne en Pierre
opmerkt dat Etienne aan het verliezen is, wordt hij brutaal op zijn
plaats gezet. Hij is immers maar een toeschouwer, hij moet zwijgen,
zich vooral niet moeien.

Wat opvalt is dat er geen moraliserende boodschap in verweven zit.
Geen enkele van de personages maakt een loutering mee, niemand
verandert iets aan zichzelf, men klaagt wel, maar gaat ondertussen
verder met datgene dat ze altijd al deden. Verwacht je dus niet aan
een finale, aan een ‘pay-off’, heel de film is slechts een
momentopname in de levens van degenen die we volgen. We registreren
gewoon wat ze meemaken in die periode – lessen trekken uit de
gebeurtenissen is niet aan deze mensen besteed, daarvoor zijn ze
allemaal te zeer met zichzelf bezig.

Bacri kiest ervoor om simpelweg alle gebeurtenissen te laten zien,
en het oordelen over te laten aan de kijker. Ieder van de
protagonisten heeft zowel zijn goede als slechte kanten – ieder
kampt wel met een probleem, maar ieder kiest ervoor om de
hypocrisie in stand te houden. Let maar eens op de reacties aan
tafel wanneer Mathieu, de vriend van Lolita, gewoon zijn mening
geeft en eens niét Etienne naar de mond praat. Of hoe het eten van
konijn een metafoor van zoveel meer kan zijn.

‘Comme Une Image’ is een film over mensen die op zoek zijn naar
zichzelf, wiens leven zelf geen hoge vlucht neemt. Elk van hen kan
precies duiden waar het leven van de ander verkeerd loopt, maar
hetzelfde doen met dat van henzelf, lukt vooralsnog niet. Dit is
een verhaal over mensen, met hun kleine en grote problemen, over
hun verwachtingen en teleurstellingen, kortom: over het leven, maar
dan niet zoals op een plaatje.

http://www.marsdistribution.com/fiche_film_gen_cfilm=51523.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in