Uptown Girls




And another one bites the dust! Brittany Murphy, tot voor
kort gespecialiseerd in het spelen van trailer trash in drama’s als
‘Spun’ en ‘8 Mile’, gaat voor de eerste keer volop
voor het grote geld – het heeft nog lang geduurd. Haar frontale
aanval op uw portemonnee en uithoudingsvermogen heet ‘Uptown
Girls’, een modern sprookje waarvan ik alvast één zeer positief
feit kan melden: zowel in de versie van Billy Joel als van (God
help ons) Westlife, is het vreselijke liedje dat schijnbaar de
titel leverde, in geen velden of wegen te bekennen.

Murphy speelt de 22-jarige Molly, die op haar achtste als wees
achterbleef toen haar ouders omkwamen in een vliegtuigcrash.
Sindsdien leidt ze een luxueus leventje als feestvarken in de New
Yorkse upperclass, met de miljoenen die haar werden nagelaten.
Wanneer haar boekhouder echter spoorloos verdwijnt met al haar
geld, ziet Molly zich verplicht om voor de eerste keer een baantje
te zoeken. Via een vriend wordt ze aangenomen als oppas van de
achtjarige Ray (Dakota Fanning), een doodernstig kind dat zich
bezighoudt met ballet, haar kamer kraaknet houdt en enkel muziek
speelt van Mozart en Tchaikovsky. Ray’s moeder (Heather Locklear,
als u dat kunt geloven), kijkt nauwelijks naar haar om en haar
vader ligt na een hersenbloeding in coma. Om kort te gaan: dat
wordt daar een gezellige kerst.

Wat volgt, is een volstrekt voorspelbaar en weinig geloofwaardig
verhaaltje waarin Ray en Molly steeds dichter naar elkaar toe
groeien – Ray leert Molly over de verantwoordelijkheden van het
leven, Molly brengt Ray bij hoe ze een kind moet zijn en zich af en
toe amuseren. Waar blijven ze in Hollywood die ideeën toch vandaan
halen?

Aan Brittany Murphy zal het in dit geval niet eens gelegen
hebben – voor die éne keer dat ze eens een personage speelt dat er
niet uitziet alsof ze haar laatste drie maaltijden uit een
vuilnisbak heeft moeten vissen, is ze vastbesloten om zich te
amuseren. Murphy gooit zich met veel enthousiasme in haar rol,
trekt grote ogen en maakt wilde bewegingen zoals kinderen dat vaak
doen. De actrice weet behoorlijk wat frisheid in haar rol te leggen
en geeft zelfs blijk van een goeie komische timing. Neem
bijvoorbeeld een scène waarin Molly een poging onderneemt haar jas
in een kast te hangen. Ze neemt een klerenhanger vast, waarna
uiteraard het rek naar beneden dondert. Vervolgens begeeft de plank
boven haar hoofd het ook nog eens, en wat we krijgen is in essentie
een slapstick-moment, maar wél geestig. En dat dan vooral door de
manier waarop Murphy het speelt.

Achtjarige Dakota Fanning speelde twee jaar geleden een
onmogelijk schatting uitziende koter van zes in ‘I Am Sam’. Hier gooit ze het evenwel over
een heel andere boeg en speelt ze een onmogelijk schattig uitziende
koter van acht. Het probleem met haar is niet zozeer dat Fanning
het slecht zou spelen, als wel dat de rol bijzonder ondermaats
geschreven is. In een kwestie van minuten zien we Ray veranderen
van een arrogant verwend nest dat haar wijsvinger opsteekt naar
haar nieuwe oppas (geef haar nog een jaar of twee en ze zal wel de
juiste vinger leren opsteken), naar een o zo lief, teder en broos
meisje dat eigenlijk niets liever wil dan een beetje aandacht.
Wanneer ik dat soort van zaken hoor, krijg ik spontaan een bittere
smaak in m’n mond, en de onsubtiele, bruuske manier waarop die
verandering van karakter hier plaatsvindt, helpt niet bepaald om
die weg te krijgen.

Fanning ziet er zo hemeltergend perfect uit (dat blonde haar in
die frou-frou! Dat gezichtje!), dat ik het steeds moeilijker begon
te vinden om m’n cynische neigingen te onderdrukken – een mens
vraagt zich af hoe Fanning er over een jaar of vijf uit zal zien,
na haar eerste drug- en/of drankverslaving achter de rug te hebben.
Kan ik het helpen, zo ben ik nu eenmaal.

‘Uptown Girls’ profileert zich als een soortement buddy movie
over een meisje en een vrouw en hoe die twee elkaar nieuwe dingen
kunnen leren over het leven. In de praktijk komt dat erop neer dat
we een tranerige monoloog krijgen van Murphy over de dood van haar
ouders en dat ook Fanning haar gelegenheid zal krijgen om haar hart
te luchten. U kent dat soort van scènes wel: ’s avonds laat op de
meisjeskamer, een minimum aan belichting en de ontboezemingen
kunnen beginnen. Of ze ons ook iets kunnen schelen, is een andere
vraag.

Regisseur Boaz Yakin maakt hier in feite een lange aflevering
van een niet bijster geestige sitcom – hier en daar zijn er wel
goeie grappen te vinden, maar voor elke glimlach die ze op je
gezicht weten te toveren, zijn er wel vijf gags die hun doel
vierkant missen. En dat is en blijft het voornaamste in dit soort
film – voorspelbaarheid, sentimentaliteit, banaliteit… Dat soort
dingen kun je een komedie van deze soort makkelijk vergeven, zolang
de grappen maar echt leuk zijn. Maar nee. ‘Uptown Girls’ verzandt
ergens halverwege in het gezapige ritme van een tv-feuilleton en
weet zich daar later nooit meer uit te hijsen. Echt gelach is dan
ook zeer schaars.

Yakin mag van geluk spreken dat hij Murphy in zijn film heeft
rondlopen – zij is namelijk het enige dat ‘Uptown Girls’ nog
enigszins tot leven kan wekken. De scènes worden er op zichzelf
niet beter door, maar er loopt op z’n minst nog iemand over het
scherm die onze aandacht kan vasthouden zonder ons te ergeren. Voor
het overige is ‘Uptown Girls’ een nietig flutfilmpje, dat zo snel
mogelijk vergeten dient te worden. Hoewel ik aan dat laatste
absoluut niet twijfel.

http://www.mgm.com/uptowngirls/mail.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in