Rufus Wainwright :: Want One

De flamboyante Canadese dandy Rufus Wainwright heeft altijd al een voorliefde gehad voor grootse opera’s, overdreven kitscherige dramatiek en bombastische uitbarstingen. Op zijn derde album Want One (opvolger, Want Two, wordt ergens volgend jaar verwacht) laat deze getalenteerde singer-songwriter zich bijna een uur lang volledig gaan.

Toen Rufus Wainwright voor zijn bijdrage ("Complainte de la Butte") aan de soundtrack van Moulin Rouge moest samenwerken met music director van dienst Marius deVries, was dit voor beiden zo’n leuke ervaring dat ze het nog eens opnieuw wilden doen. Zo gezegd, zo gedaan: deVries werd als producer binnengehaald voor Wainwright’s recentste album Want One.

Het zachte geneurie van Wainwright in "Oh What a World" lokt ons voorzichtig binnen in zijn vreemde, dromerige wereld vol pluche, stoere roze ridders en vooral heel veel ironie. Rond steeds dezelfde negen eenvoudige zinnetjes zwelt de song geleidelijk aan op tot een overdonderend stuk (met indrukwekkende orkestbegeleiding), subliem doorweven met stukjes uit Ravel’s "Bolero". Wat een lef, en wat een verbluffend resultaat! Hij weet duidelijk hoe hij zijn publiek vanaf het eerste moment kan intrigeren.

Met zijn karakteristiek overweldigend stemgeluid als trouwe begeleider trekken we verder door het Wainwright-universum. "I Don’t Know What It Is" bevat al even veel pathos als de opener, en ook hier mag een heel orkest voor wat extra sfeer zorgen. "Movies Of Myself" en "Vicious World" houden het bij de klassieke rockband line-up, maar zij krijgen dan weer wel een aanstekelijk koortje mee.

Van bijna extravagante, complexe composities naar de pure eenvoud van stem en piano in "Pretty Things", waarin Wainwright zijn liefde voor schoonheid bezingt. Simpel, oprecht en pakkend, alleen kan zijn stem in zulke nummers wel eens gaan tegensteken. Na dit rustpunt (of plaspauze) worden alle registers weer opengetrokken. Met "Go or Go Ahead" over zijn drugsverslaving, "Vibrate" ("my phone’s on vibrate for you … I tried to dance to Britney Spears"), met een prachtig harpdeuntje, en het leuke "14th Street" (met koor!) komt de schwung er weer in.

We zijn dan nog maar net halfweg in het album, en hebben ons al kostelijk geamuseerd. Wat volgt verschilt niet zoveel van het voorafgaande, maar bevat minstens evenveel gevoelige pareltjes ("Natasha" , "Want") en briljant uitgewerkte composities (het jazzy "Harvester of Hearts", "Beautiful Child"). Het ontroerende "Dinner at Eight" sluit dit ingenieus meesterwerkje af met een krop in de keel en natte oogjes.

Het valt moeilijk uit te leggen waarom we zo verslingerd zijn op Rufus Wainwright, want toegegeven hij heeft soms wel een beetje een zeurstem. En toch, hij weet die zo mooi gebruiken, zo geniaal in te kleden in de rest van de song (die strijkers, die blazers, die harp, dat koortje…) dat we blijven luisteren. Tot we er ons op betrappen dat we er eigenlijk keer op keer met volle teugen van genieten. Absolute klasse. Probeer het ook eens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in