Sharko :: Sharko III

Lo-fi is een genre waar je soms heel erg hard je vingers aan kunt verbranden. Het Brusselse Sharko durft echter nog dieper af te dalen, en haalt er rinkelende telefoons, ingesproken antwoordapparaten en vallende microfoons bij om het geheel nog interessanter te maken. Slagen zij in hun opzet?

In het Zuiden van ons land experimenteert men nu al jaren met het verleggen van de grenzen binnen het genre. Miam Monster Miam is na een lange zoektocht in het hoekje van de folk terecht gekomen, en heeft de scepter nu aan Sharko overgedragen. Geen al te gemakkelijke positie, want begonnen als het éénmansproject van David Bartholomé in 1997, is Sharko geëvolueerd tot een heuse band met een gitarist, basgitarist en drummer.

Ze hebben echter weinig reden tot klagen, want na het groeiende succes in Nederland en Frankrijk werd Meeuws — het eerste échte groepsalbum — door Mike Mogis van Bright Eyes herwerkt tot een tweede versie voor de verkoop in Italië, Spanje en Zwitserland. Met deze eerste confrontatie achter de rug, zijn ze met Sharko III niet meer aan hun proefstuk toe. De oververzadiging aan toeters en bellen blijkt ook op dit nieuwe album weer een waaier aan stevige en uiteenlopende pop te onthullen.

Aanvankelijk lijkt het allemaal vrij flauw van start te gaan met "Tonite", nauwelijks meer dan een ordinaire intro. Dit blijkt even later de ideale voeding voor "Spotlite", waarmee er definitief wordt afgetrapt. Wat dan volgt is een bombardement van het betere werk, waarbij de band z’n geflipte tentakels op alle vertakkingen binnen het genre los laat.

Met "Les Eagles" pleegt het album — na de op losse schroeven draaiende dynamiek van de voorgangers — eventjes in alle rust te imploderen. Heel eventjes maar, want een met strijkers verrijkt "President" is het absolute hoogtepunt van Sharko III, en een song die je enkel van dEUS of Millionaire zou verwachten.

Opvallend bij deze plaat is ook hoe de groep erin slaagt om de toehoorder keer op keer weer op een verkeerd been te zetten. Zo kan je bij de beluistering van "Y.M.C.O. (Goodbye Bono Fox)" in geen geval vermoeden dat er even later, bij "Luv Mix", een goedgeluimde Beck zal komen binnendraven. De lyrics zijn al even dubbelzinnig als de muziek, en voor ons dé motivatie om ze zeker niet te serieus te nemen en vooral de muziek op Sharko III z’n werk te laten doen.

Hoe dan ook, ze komen er volledig mee weg. Ondanks de verschillende scherpe bochten, is Sharko III bovenal een "volle" plaat geworden, die zich als een perfect geheel laat beluisteren, en enkel op die manier het meest tot haar recht kan komen. Wij verwonderen ons niet langer over het feit dat ze het voorprogramma van Muse, Paul Weller en Arno al even op hun palmares hebben staan, en vragen, bij hoogdringendheid, hun blijde intrede op de festivals boven de taalgrens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in