A View from the Top



87 min. / USA

Het is dat deze film pas in 2002 werd gemaakt, of ik zou
gedacht hebben dé voornaamste reden van een aantal recente
vliegtuigkapingen gevonden te hebben: de on board-movie was ‘A View
From The Top’, een film die zichzelf een romantische komedie noemt,
maar noch romantisch, noch komisch is. Wat een wondere tijd is de
zomer toch: dan denk je dat je de absolute bodem wel bereikt hebt
met ‘Van Wilder’, krijg je dit op je
brood. Een mens zou van minder terroristische neigingen
krijgen.

Braziliaans regisseur Bruno Barreto en debuterend scenarist Eric
Wald bedachten een hersenverlammend vervelend verhaaltje rond Donna
Jensen (Gwyneth Paltrow), een blondine die opgroeit in een saai
boerengat ergens in de Midwest, en er enkel van droomt om ver weg
te gaan. New York, Parijs, Londen… Na de onwaarschijnlijk
inspirerende memoires te lezen van een ex-stewardess, gespeeld door
veterane Candice Bergen, besluit Donna haar kans op roem te grijpen
door zelf koffie te gaan serveren daar waar de lucht ijl is, en
hersencellen zienderogen afsterven.

Krijgen we een voor de hand liggende serie voorvallen die met de
beste wil ter wereld maar niet aan elkaar willen klonteren om een
degelijke plot te vormen: Donna’s vriendschap met twee collega’s,
hun gezamenlijke overstap naar een grote luchtvaartmaatschappij, de
training die ze dienen te volgen bij een zo goed als blinde, van de
pot gerukte instructeur (Mike Myers), en de ontluikende liefde die
Donna voelt voor Tim (Mark Ruffalo).

Eén van de grote problemen met ‘A View From The Top’, is dat de
film nooit echt beslist welke invalshoek hij wil kiezen. Is dit een
satire op van die popperige air-hostesjes die we allemaal al wel
eens hebben gezien? Is het een goed bedoelde maak je dromen
waar-motivatiefilm? Of toch maar een voorspelbaar romantisch
niemendalletje, waarin onze heldin uiteindelijk voor de niet zo
verscheurende keuze carrière-of-liefde komt te staan? Antwoord:
Barreto en Wald proberen van alledrie die walletjes te eten, en
eindigen ermee geen van de drie op een afdoende manier aan te
pakken.

Een film in dit genre kan voor veel vergeven worden:
voorspelbaarheid, domme personages, een niet bijster briljante
regie… Zolang het maar grappig is, doet het er niet toe. Maar dat
is het niet. ‘A View From The Top’ duurt nauwelijks anderhalf uur,
maar slaagt erin om behoorlijk langdradig over te komen,
voornamelijk omdat het publiek continu voorligt op de personages.
Donna weet misschien niet hoe haar romantische problemen zullen
aflopen, maar wij wel. Wij hebben dat immers al honderd keer gezien
in andere films. Ze weet ook niet hoe het komt dat ze na haar
opleiding tegen alle verwachtingen in op lullige reisjes richting
Texas wordt gestouwd in plaats van internationale vluchten te
verzorgen, maar wij kunnen er vanaf het begin naar raden, en we
weten het al lang zeker voor Donna zelfs maar een vermoeden heeft.
En dat alles wordt dan nog eens ingepakt in een bundel ongemeen
flauwe grappen, waar zelfs Mike Myers, nochtans de koning van de
flauwe mop, niets van kan maken.

‘A View From The Top’ doet zich voor als het soort van verhaal
waaruit mensen, en vooral vrouwen, moed dienen te scheppen om te
verwezenlijken wat ze willen bereiken en zich door niets tegen te
laten houden, maar hoe langer het duurde, hoe meer ik begon te
twijfelen aan de vrouwvriendelijkheid van dit project. Alle dames
hier worden immers bij elke gelegenheid getoond in minuscule
bikini’s, geen enkele van hen heeft verder gestudeerd dan de
middelbare school (als ze die al hebben afgemaakt), en wanneer ze
dromen van grootse dingen, reikt hun verbeelding schijnbaar niet
verder dan stewardess worden. Het is waarschijnlijk wel weer veel
te ver gezocht voor wat het is, maar wat de makers hier zeggen, is
schijnbaar dat een vrouw alleen nooit in Parijs zal geraken zonder
broodjes uit te delen op de vlucht er naartoe.

Ook visueel en muzikaal wordt er maar wat aangemodderd – wanneer
Paltrow en consoorten niet in bikini rondlopen, hullen ze zich in
schreeuwlelijke kostuums met felle kleuren die zodanig van het
scherm spatten, dat epilepsiepatiënten hier spontaan van beginnen
te schuimbekken. Wanneer Donna dan toch in Parijs geraakt, neemt
regisseur Barreto geen enkel risico, en zet hij Paltrow voor het
gemak een baret op, laat hij haar over de Pont Neuf wandelen, mét
La vie en rose op de soundtrack, om vervolgens een frontaal shot
van de Eiffeltoren te tonen. Kwestie van het publiek duidelijk te
maken dat we echt wel in Parijs zijn.

De algemene afzichtelijkheid van deze productie wordt verder
gedreven in de muzikale keuzes. Wanneer je ‘Time After Time’ van
Cyndi Lauper als themadeuntje gaat gebruiken in je film, dan ben je
gegarandeerd niét goed bezig. Elke dramatisch bedoelde scène wordt
ons door middel van de één of andere opdringerige muzikale inval
door de strot geramd, tot je zin krijgt om je vingers in je oren te
stoppen en te beginnen neuriën.

Melig hoogtepunt van de film: George Kennedy, overlevende van
ontelbare rampenfilms uit de jaren zeventig, die hier een cameootje
speelt als passagier. In navolging van de onsterfelijke camp
classic ‘Intensive Care’ (ook met Koen Wauters, jawel), kreeg ik
gelijk zin om Kennedy en Paltrow toe schreeuwen: “get out of that
airplane, you BASTARDS!”

‘A View From The Top’ is het soort komedie dat bloopers toont
tijdens de aftiteling. Doorgaans is dat geen goed teken. Voor de
bloopers ben ik nog blijven zitten, maar toen de verzamelde cast
vervolgens nog ‘We Are Royalty’ begon te janken (de
luchtvaartmaatschappij in de film heet zo), op de tonen van ‘We Are
Family’, besloot ik dat genoeg echt wel genoeg was geweest. Er zijn
grenzen aan wat het menselijk gestel aankan.

http://www.miramax.com/viewfromthetop/index.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in