Birthday Girl


Er was een tijd voor Nicole Kidman één van de koninginnen van de
filmindustrie werd – voor ‘Moulin
Rouge!’
en ‘The Others’, toen ze
nog gewoon mevrouw Cruise was die alles aannam dat ze kon krijgen.
Uit die periode stamt duidelijk deze ‘Birthday Girl’, een haastig
in elkaar geflanst werkje dat werd opgenomen tijdens pauzes tussen
‘Moulin Rouge’. Het resultaat is dan ook navenant.

Ben Chaplin speelt de eigenlijke hoofdrol als John, een
bankbediende die zo onnoemelijk saai is dat je zou denken dat men
op hem heeft geëxperimenteerd toen hij nog een kind was. John is
zijn leven van eenzaam geloer in pornoboekjes beu, en aangezien hij
op geen enkele andere manier aan een lief kan geraken, besluit hij
via een website een Russische mail order bride te bestellen. Zijn
specificaties zijn simpel: niet-roker, kan Engels spreken.

Een eerste indicatie van hoe ongeloofwaardig deze film wel zal
worden, komt er wanneer Nadia, zijn bruid-in-postpakket, arriveert
en eruit blijkt te zien als Nicole Kidman. Ik heb nog nooit een
Russische blanke slavin laten overkomen, maar op de een of andere
manier betwijfel ik dat vrouwen met een dergelijk uiterlijk zich
daartoe moeten verlagen.

Enfin. Kidman blijkt te roken als een schoorsteen en geen Engels
te spreken, maar is zo toegevend in bed, dat John besluit om haar
te houden – hoewel hij eerst wanhopige telefoontjes pleegt in de
hoop haar terug te kunnen sturen. Hoe sympathiek moeten we onze
held eigenlijk vinden, als hij ervan uitgaat dat je mensen kunt
omruilen als een paar schoenen?

Een tijdje later, op Nadia’s verjaardag, arriveren plots twee
onguur uitziende figuren bij John voor de deur, die beweren familie
van haar te zijn. Zij worden gespeeld door Matthieu Kassovitz en
Vincent Cassel, beide Franse acteurs, maar voor Engelstaligen
klinken die accenten toch allemaal hetzelfde. Begint een
nachtmerrie voor John waarin de Russen – verrassing! – niet blijken
te zijn wie ze beweren te zijn, en we een hele roedel plotwendingen
voorgeschoteld krijgen die steeds ongeloofwaardiger worden.

‘Birthday Girl’ is geen slecht idee op zichzelf, maar het lijkt
wel alsof niemand vervolgens de moeite heeft gedaan om even na te
denken voordat ze de film gingen maken. Het idee een komedie te
maken over internetbruidjes uit oostbloklanden, is echt wel
veelbelovend. Op z’n best had dit een bijtende satire kunnen zijn,
die ernstige vragen stelt over de omstandigheden waarin mensen
moeten leven om zich tot zulke praktijken te lenen, aan beide
kanten van de welvaartslijn. Maar nee dus. ‘Birthday Girl’ stelt
zich ermee tevreden een van de pot gerukt thrillerplotje uit te
dokteren, en die vervolgens op een terminaal saaie manier in beeld
te zetten.

Ben Chaplin is goed in zijn rol, dat zal niemand kunnen
ontkennen. Hij speelt een saai persoon, en inderdaad, hij is ook
saai. Zo saai zelfs, dat je na een half uur op hem bent uitgekeken.
Elke scène waarin hij samen met Nicole Kidman speelt, wordt door de
roodharige diva gestolen, of ze er nu in spreekt of niet. Chaplin
heeft echter ook het aanzienlijke nadeel dat zijn rol zeer slecht
is geschreven. Hij hoort de held van het verhaal te zijn, maar hoe
kunnen we sympathie voelen voor iemand die totaal geen ruggengraat
of moraal lijkt te hebben? Tenslotte blijft John een man die een
Russische vrouw laat overkomen, enkel om eens goed van bil te
kunnen gaan. Wanneer dat niet lijkt te vlotten, onderneemt hij
wanhopige pogingen om haar terug te sturen naar wat voor ellende ze
dan ook net ontvlucht is, tot de seks goed genoeg blijkt te zijn om
die intenties te laten varen. Tegen de tijd dat Nadia’s familie het
verhaal binnenwalst, krijgen we stilaan het gevoel dat onze
protagonist in feite alles verdient dat hem overkomt.

Kidman is beter – niet alleen is ze opnieuw dressed to kill in
deze film, maar ze weet ook nog een minimum aan leven te blazen in
een personage dat weinig emotionele consequentie biedt. Doorheen de
hele film komen we nooit echt te weten wie Nadia is, dat staat het
scenario niet toe, maar Kidman probeert ons af en toe een hint te
geven door een moment van oprechtheid in te bouwen in bepaalde
scènes. Die waarin ze vertelt over de verrekijker van haar
grootvader, bijvoorbeeld. Opnieuw, geen goed geschreven scène – ze
is melig en voorspelbaar. Maar wel goed gespeeld.

Regisseur Jez Butterworth probeert heel wat in ‘Birthday Girl’
te proppen: een komedie, een thriller en zelfs, op bepaalde
momenten, een ernstig drama. Maar geen van al deze elementen werken
ooit helemaal. Met de komedie kunnen we maar zeer af en toe echt
lachen, de thriller is niet echt spannend omdat de plot
voorspelbaar is en de personages te ongeloofwaardig om empathie op
te wekken. En als drama werkt de film al helemaal niet – als je
zinnige dingen wil zeggen over dit soort van vrouwenhandel, dan
moet je geen vrouw in de hoofdrol stoppen die eruit ziet als Nicole
Kidman, en geen halfgare plot bedenken zoals deze.

Visueel bedenkt de regisseur een aantal motiefjes die nooit
ergens toe leiden: we zien aan het begin van de film telkens
opnieuw mieren doorheen de woning van John scharrelen, dus we gaan
ervan uit dat dat een bedoeling heeft. Maar nee, als het al een
betekenis heeft, wordt die ons onthouden, aangezien het motief niet
wordt volgehouden tot het einde van de film. En voor het overige
worden we bedacht met lelijke, grijze kleuren doorheen de hele
film, kleuren die al even saai en levensloos zijn als de
personages.

‘Birthday Girl’ is een onbezonnen avontuur geweest van al wie
erbij betrokken was – een vaagweg interessant idee dat in zeven
haasten op een scherm werd geklad, waar een notitieboekje meer dan
genoeg was geweest.

http://www.thesun.co.uk/birthdaygirl

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in