Christophe Coppens :: Dollhouse III – Return to the Dollhouse

Je kruipt door een opengesperde mond, en je belandt in het een donkere ruimte. Je ziet niets, behalve zwarte deuren bekleed met glinstertjes en een witte konijnenpels op de grond. Naarstig probeer je je weg te zoeken doorheen het poppenhuis. Angstig zoek je naar het licht. Welcome to the dollhouse!

Dollhouse is een trilogie van Christophe Coppens. Het derde en laatste deel stelt hij momenteel tentoon in de exporuimtes van Z33 in Hasselt. De andere delen waren te zien in Brussel (Life and Death in the Dollhouse) en in Amsterdam (The Dollhouse II – Life goes on). Dit laatste deel van de trilogie, Return to the dollhouse, neemt je mee naar de periode die voorafging aan het project. Voor de laatste maal duikt Coppens in zijn wondere wereld van poppen. En zoals het hoort in een vervolgverhaal, recycleert hij enkele oudere elementen.

Bij het binnentreden staat een bordje met een waarschuwing: niet geschikt voor zwangere vrouwen of overgevoelige zielen. Je vraagt je af of je een overgevoelige ziel bent of niet, en stapt toch maar verder. Angst voor het onbekende en toch supernieuwsgierig. De muzakversie van Telkens weer van Willeke Alberti sleurt je naar de ingang van het speelhuis. Flikkerende lichtjes doen denken aan de kermis, de opengesperde mond waarlangs je binnen moet, heeft iets weg van een spookhuis. En dan beland je in het niets.

In zijn dollhouse speelt Coppens met de angst van de mensen. Angst voor het onbekende, en tegelijkertijd de aantrekkingskracht van datzelfde ongekende. We willen het zien, maar we durven niet, of toch wel? Altijd en overal schuilt er angst in een klein hoekje. Eens ontsnapt uit de donkere ruimte, beland je in een wirwar van gangen. De eerste ruimte is volgestouwd met babyspullen. Potjes Olvarit, een massa knuffelberen, alles, maar dan ook alles wat je aan je eigen kindertijd herinnert. Wanneer je verder afdaalt, kom je in het atelier van de poppenmaker terecht, waar je poppenhuizen en het materiaal om de poppenhuizen te maken aantreft.

De wereld van de poppenmaker is geen idyllische wereld. De poppen zijn verminkt, toegetakeld en hebben gruwelijke aangezichten. Alweer speelt Christophe Coppens met de grens tussen aantrekken en afstoten. Je wil het niet zien omdat het niet altijd even aangenaam is om het te zien, maar tegelijkertijd kan je er maar niet genoeg van krijgen, je wil in die werkkamer blijven totdat je alles gezien hebt.

Het tweede luik van Return to the dollhouse is de speelkamer. Matrassen, opgesneden knuffelbeesten, poppen, snoep, opgezette dieren, … opnieuw die verwijzing naar de speelse kindertijd. Een oud televisietoestel staat op het mozaïekbeeld. In elk hokje playbackt Coppens in alle mogelijke omstandigheden Willeke Alberti (Telkens weer). En dat liedje weerklinkt in elk hoekje van de tentoonstellingsruimte.

Volgens Coppens spelen de volwassenen niet meer en moeten ze dringend weer meer speelsheid in hun leven halen. Hij doet alvast een nobele poging. Mogen we op die matrassen lopen? Mogen we van de weg afgaan? Dergelijke vragen weerklinken in de exporuimte. Ja, het mag, voor een keer. Merkwaardig genoeg durft niemand. Het leven is voor hen al lang geen spel meer.

Return to the dollhouse nog tot en met 21 april in Z33, Begijnhof, Hasselt. Toegang gratis. Meer info op de website van Z33

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in