Wederzijds/Gnaffel :: De ingebeelde Ziekte

“Word geneesheer en je krijgt mijn dochter” vertelt de aanstellerige Monsieur Argan. In De ingebeelde ziekte maken we kennis met Monsieur Argan, een aanstellerige, zieke man. Welke ziekte hem velt, is een groot vraagteken.

Het verhaal van De ingebeelde ziekte is vrij eenvoudig: Argan is ziek en wil een dokter waar hij dag en nacht beroep op kan doen. Zijn dochter Angélique moet daarom huwen met een bijna afgestudeerde dokter, de zoon van zijn arts. Niet naar de zin van Angélique zelf, want zij zette haar zinnen op een andere kerel. Tot overmaat van ramp zit Argan’s vrouw enkel achter zijn geld aan. Als hij dat te weten komt, stort zijn wereld haast in elkaar. Gelukkig is er Toinette, de dienstmeid, die haar heer op alle kritieke momenten tot redelijkheid probeert te bewegen.

De twee acteurs, Elout Hol (Toinette) en Matthieu Gütschmidt (Argan), zetten in totaal acht personages neer, niet door opeenvolgende wilde verkleedpartijen, maar met poppen. En eigenlijk is het in hoofdzaak Elout Hol die met de zes poppen jongleert alsof het niets is. Zonder problemen wisselt hij van klankkleur en intonatie.

De poppen duiken op uit het multifunctionele decor en vliegen door de lucht. Doordat het decor bekleed is met kleine witte vierkante tegeltjes, heeft het wat weg van een badkamer, maar verwijst het ook naar een operatiekamer. Achter de achterwand lopen de acteurs regelmatig op en af. Ze komen halflijfs boven die wand uit, en met een pop in de hand lijkt het alsof de toeschouwers in een poppenkastvoorstelling belandden. Zo keren ze even terug naar de oorsprong van het poppentheater, en voelt de volwassen toeschouwer zich weer een kind, gekluisterd aan de poppenkast.

De poppen zijn ongeveer levensgroot en hun gezichten zijn niet meteen mooi te noemen. Ze zijn karikaturen van de personages: de dokter die meer weg heeft van een beul met een dierengezicht, de vrouw die meer een aap is dan een vrouw en de notaris-bulldog die iedereen overdondert met zijn gewicht.
De ingebeelde ziekte is een amusant stuk. Het is heerlijk om te kijken naar acteurs die de ziel uit hun lijf acteren. Hun speelplezier slaat om naar kijkplezier voor het publiek. Het plas-, poep-, en kotsgehalte van de voorstelling is helaas iets te wansmakelijk om echt grappig over te komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in