Laika/De Blauwe Engel :: Peer

Orde en regelmaat beheersen het leven van Peer. Alles is perfect getimed, alles heeft een precieze plaats. Totdat Peer ontdekt dat er vreemde dingen gebeuren, en plots wordt zijn leven overhoop gehaald.

Rosa nestelde zich in de kast van Peer. Ze zit daar eenzaam op een strandstoeltje, en telkens de kust veilig is, komt ze naar buiten om bijvoorbeeld eten te stelen.
Peer woont alleen in een klein nestje. Ook hij is eenzaam, zijn enige vriendje is Tobie, een oude houten pop en een blètend schapenvelletje.

Pas op het moment dat Peer merkt dat er iets of iemand in zijn huis woont, begint het verhaal. Op het ronddraaiend decor beleven Peer en Rosa een knotsgekke achtervolging, ze kruipen in kasten, verstoppen zich onder een tafel,… Het decor lijkt daardoor met momenten meer op een kermismolen dan op een woonst. De eenvoudige accordeonmuziekjes die gepeeld worden versterken de toon van het verhaal. In dit theaterstuk waar haast geen dialogen zijn, benadrukt de muziek de inhoud van het verhaal.

Peer gaat over twee thema’s. Zowel de eenzaamheid die Rosa en Peer kennen staat centraal, maar de voorstelling verhaalt ook over een vreemdeling die binnendringt in je levenssfeer. Zowel voor kinderen als volwassenen kan je deze thema’s opentrekken, zodat het stuk niet enkel aantrekkelijk is voor de kinderen, maar ook voor hun ouders. Volwassenen ervaren eenzaamheid vaak als het ontbreken of het missen van een geliefde, kinderen denken bij eenzaamheid in termen van ontbreken van speelkameraadjes.

De vreemde verwijst naar de andere. Iemand die ongevraagd in je huis komt wonen. Hoe zouden wij reageren als er plots vluchtelingen in onze buurt komen wonen? Zullen zij ook onze gewoontes overhoop gooien? Kinderen kennen die problematiek niet, maar verstaan ze wel. Dat bleek duidelijk tijdens de voorstelling, toen ze voortdurend Peer probeerden te waarschuwen voor Rosa: ,,Pas op, ze pakt je pop af.’’ En speelgoed afpakken, dat is voor kinderen binnendringen in hun levenssfeer.

Aan het einde van de voorstelling stormden kinderen het podium op om de acteurs te knuffelen. Dankbaarheid om een prachtige voorstelling. Iets wat volwassenen enkel door een applaus durven te kennen geven. Wat kan de onbevangenheid van een kind toch mooi zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in