Venus In Flames :: ”Zozo, meneerke is muzikant”

Slaapkamervlijt. Bedrandgeneuzel. Pubertreurnis. Jonge songschrijvers hebben het niet altijd
onder de markt tegenover een genadeloze kritiek. Toch blijven ze als paddestoelen uit de grond
schieten en elke Rock Rally-editie moet minstens één song and danceman op het
schavotje hebben. Venus In Flames, het meest recente pronkstuk in die reeks is een van de meest
belovenden. Met een nog onbekend aantal wereldhits krijgt hij om het even welke zaal moeiteloos
stil.

Derde werd hij op die Rock Rally 2000. Venus In Flames — Jan De Campenaere voor de burgerlijke
stand — pakte de zaal in met pareltjes van verstilde schoonheid als "Cynthia’s
gone" en "Silent Treatment". "Deze man heeft alles," schreef De
Standaard
, De Morgen beval hem opsluiting in de studio aan met Paul Mc Cartney en een horde
violen en organisator Humo wist het wel zeker: "Venus In Flames is een blijver." Ons
was verteld dat Venus In Flames ondertussen een groep was geworden, maar voorlopig treedt hij toch
weer in alle eenzaamheid op. Blijkbaar moet de groep nog wat klaargestoomd worden. De Campenaere:
"Op De Nachten, in de Singel in Antwerpen, deed ik try-outs met een groep. Maar voorlopig spelen
we nog heel rudimentair: bas-drum-gitaar. Ik wil er zeker nog een vierde en misschien een vijfde man
bij. Vooral keyboards dan: die kunnen meer nuance in de muziek steken. Als de zomerfestivals beginnen,
wil ik er met die groep kunnen staan."

Niet dat het optreden als solo-muzikant hem begon te vervelen, maar hij zoekt duidelijk naar een
rijker geluid. "Wat je op mijn soloconcerten hoort, zijn de basisversies. Solo spelen is de
max: als het lukt, is het dubbel zo leuk als met band. Het streelt het ego, zeg maar. Ik zie
het echter niet zitten om een cd uit te brengen met twaalf nummers gitaar en zang. Dat zou een beetje
te veel van het goede zijn." Is hij dan niet bang dat de ijzersterke ‘basisversies’
aan kracht gaan inboeten met teveel tierlantijntjes? De Campenaere ziet er geen graten in.
Solonummers kan hij live nog altijd spelen, op plaat ook, "maar sommige nummers kwamen toch een
stuk sterker uit de try-outs-met-band."

"Ik zie mijzelf ook niet per se in dat singer-songwriterhoekje. Ik heb wel een aantal echte
songsmidnummers maar een liedje als "Cynthia’s gone" vind ik zelf niet zo’n
nummer. Ik ben van hetzelfde principe als Joost (Zweegers van Novastar, mvs): je schrijft je nummers
thuis op gitaar, maar op plaat kleed je ze in. Niet dat ik dezelfde richting als hem uit wil. Dat is
niet de aanpak die ik zelf wil. En het is zeker niet de bedoeling te boek te staan als een
singer-songwriter."

De eerste zorg van een artiest eenmaal hij van de Rock Rally afzwaait, is zijn keuze te maken uit
de rij met contracten wapperende platenfirma’s. Bij Venus In Flames was dat vreemd genoeg niet
zo: "Ze vinden het allemaal wel fantastisch, maar om een of andere bizarre reden happen ze niet
toe. Ze zijn nogal afwachtend. Nu zijn we met de groep echter bezig aan een nieuwe demo en ik hoop
toch voor de zomer een contract te hebben. Mijn manager gaat daar eens werk in steken want ik hoop
toch een single uit te kunnen brengen in het najaar. Als dat niet zou lukken, kan ik beter wachten
tot de cd klaar is. Ik hoop alleen dat het niet vier jaar gaat duren als bij Novastar. Dat is wel
extreem lang."

Of hij dan niet bang is van wat Joost Zwegers het typisch Belgisch scenario noemt? De Campenaere:
"Je wilt natuurlijk dat het lukt, en zo’n scenario van één, twee singles, wat
buzz errond en dan gedaan is natuurlijk niet wat je wilt. Ik wil een zo breed mogelijk publiek
bereiken want ik wil van mijn muziek kunnen leven. Dat is het leuke aan solo-optredens: ik ben full
time met mijn muziek bezig en als ik genoeg boekingen heb hou ik met een dagje bijklussen net het
hoofd boven water. Maar dan nog. Het Belgische muzikantenstatuut is immers niet je dat. Als ik mijn
belastingsaangifte moet doen, hoor ik ze zo al denken van "aah, meneerke is muzikant. Hij denkt
dat hij wat kan bijverdienen!" Officieel blijft het nu eenmaal een uit de hand gelopen hobby.
Ofwel moet je zelfstandige worden, maar dan benaderen ze je als een slager of een bakker. Zwaar
belast met andere woorden."

Daarover gesproken: hoe belastend is het om een avond lang tegen een rumoerige café te
moeten opboksen? Een gevecht, trouwens, dat hij met glans won. "You ain’t seen nothing yet.
Een paar weken geleden speelde ik op de nieuwjaarsreceptie van een jeugdhuis. Ik was de muzikale act,
weet je wel. Dat was pas een fiasco: iedereen stond gezellig te hijsen, met elkaar te babbelen en op
de achtergrond stond ik ergens te kwelen. In dit café viel het nog mee: de eerste helft van de
zaal was goed mee. Dat de tweede helft stond te keuvelen neem ik erbij. Ik ben al heel gelukkig als
ik van een volle zaal de eerste helft mee heb. Toen ik enkele weken geleden het voorprogramma deed
van Novastar in een compleet uitverkochte Ancienne Belgique was dat wel iets anders. Dat is het
summum: een volledig uitverkochte zaal die stil is, naar je luistert. Maar vanavond, dat gaf niet. De
goeie helft luisterde echt. Het zou maar erg zijn als er niemand luisterde."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in