Stijn Meuris :: ”Lawaai moet een overtuiging hebben”

Noordkaap is niet meer, maar Stijn Meuris is al een nieuwe groep aan het klaarstomen. Misschien
zal die Narvik heten, misschien ook niet. "Ik heb geen grote mond, er komt alleen veel uit. En bovendien
zijn wij niét commercieel." Stijn Meuris is naar eigen zeggen rustiger geworden, maar
hij windt zich nog altijd makkelijk op. Aangrijpende muziek met een boodschap blijft voor hem een
missie, zijn verdediging tegen vooroordelen en halve waarheden een levenstaak.

enola: In "Over En Uit" zing je: ‘Ik ben gestopt met stil te zijn.’ Is
dat niet een beetje vreemd voor iemand die net dan een rustpauze van zes maanden heeft
ingelast?

Stijn Meuris: "Ik ben nooit stil geweest, natuurlijk. Jarenlang heb ik mij zorgen gemaakt
over de hoeveelheid energie die een mens in iets kan steken. Een tijd geleden had ik het gevoel dat
het minder moest. Maar dat hoeft juist niet, weet ik ondertussen. Vorig jaar nam ik zes maanden
loopbaanonderbreking. Nu zijn die net afgelopen en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij om. Ik had mij
voorgenomen om andere dingen te doen. Dat is niet gelukt: er is weer heel veel te doen geweest rond
de groep. De tekst was misschien voorspellend: na een half jaar ben ik gestopt met stil te zijn. Ik
was vroeger voortdurend moe, maar ik begin stilaan te beseffen dat dat een natuurlijke
achtergrondruis is. Die is er continu geweest vanaf Gigant in 1994. Toen al vond ik dat ik
overdreven veel ijver in de groep stak. En waartoe heeft het geleid? Een galblaascrisis en constante
vermoeidheid. Nochtans zou ik niet weten hoe het anders moet. Als ik in iets geloof, hoe zwaarwichtig
ook, dan steek ik er tijd en moeite en een soort passie in. Dat is mijn karakter, vrees ik. Het zal
nooit anders worden; ik heb me daar bij neergelegd."

enola: "Ik ben heel veelzijdig geboren," zing je in "Overvolle
Steden".

Meuris: "Zeer veelzijdig, maar tegelijkertijd ook met zeer beperkte middelen. Ik heb niet
veel talenten. Met dat zinnetje bedoelde ik dat er wel iets is, een soort interne onrust. Ik wil daar
niet in religieuze termen over praten, maar er is een soort vuur en daar kun je wel dingen mee doen.
In eerste instantie schrijven. Dat is het enige wat ik eigenlijk kan: een beetje rondlopen, babbelen
met de mensen en daar iets over schrijven. Of dat nu gebeurt in een journalistiek stuk, een
songtekst, een column, of wat dan ook, au fond maakt dat weinig verschil."

enola: Je klaagt vaak over een gebrek aan verhalen.
Meuris:"Ik ben een ontzettende muziekliefhebber, maar wat ik mis, is een soort kippenvel.
Door een tekst raak ik zelden of nooit nog gepassioneerd. Tekst wordt vaak totaal naar achteren
geschoven ten koste van de opwinding. Alles draait om opwindende muziek. Ik ben het er volledig mee
eens dat die er moet zijn, maar niet als enige. Om een voorbeeld te geven: ik zat net in de auto en
hoorde The Prodigy op de radio. Vreemd genoeg vond ik het braaf, terwijl het destijds als totaal
onbraaf werd gepresenteerd. We werden zelfs geacht daar een beetje schrik voor te hebben. Ik vond het
daarentegen zeer slap. Idem dito voor mijn favoriete voorbeeld van dit moment: alle Guano Apes ter
wereld maken samen nog minder van hun kloten dan pakweg Neil Young met één gitaar. Als
er geen verhaal is, is er ook niets. Het is natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik
heb graag dat er iets verteld wordt. Daarom hoef ik het er nog niet mee eens te zijn. Dat mag zelfs
een banale love story zijn. Als die verteld wordt op een manier die ik goed vind, met de
juiste intensiteit, dan ben ik al voor de helft mee. Eerlijk gezegd krijg ik stenen kloten van
artiesten die suggereren dat ze een verhaal hebben. Tom Barman om hem niet te noemen. Ik vind dEUS
een fantastische groep, maar ik voel niets. Pas op, zo zijn er nog veel andere hoor. Het enge is dat
er een soort censorship opduikt. Je mag dat niet meer vinden; dat staat buiten alle
discussie."

enola: Over je nieuwe project Narvik zei je dat het sneller, intenser, emotioneler moest
zijn. Dat is ook wat Noordkaap probeerde. Waarom zou het nu beter lukken?

Meuris: "Of het Narvik gaat heten is nog niet zeker. Het is een verderzetting van
Noordkaap, maar het moet nog puurder. Ik zou willen dat de melodie of de eerste zin die de mensen
horen, onmiddellijk raak is. Met zo weinig mogelijk woorden moeten er zoveel mogelijk ideeën
worden opgeroepen. Ik zie dat bijna als een soort wiskunde, heel klinisch. Een mens moet immers een
streven hebben. Mijn streven is niet dat van vele andere groepen: ‘We doen zomaar wat en we gaan
wat lawaai maken.’ Daar hou ik niet van. Lawaai moet een bepaalde overtuiging hebben. Maar goed,
om eerlijk te zijn: ik weet niet wat het gaat geven. Dit weekend zijn de eerste repetities. Ik heb
hele goeie muzikanten gevonden die er goesting in hebben. Of het beter zal lukken, kan ik niet
inschatten. Binnen de beperkte ambities die we met Noordkaap hadden — als we de wereld wilden
veroveren waren we tenslotte niet in het Nederlands begonnen — hebben we altijd ons ding mogen
doen. We hadden een goeie platenfirma, een goed management, veel optredens en we hebben zeven platen
gemaakt waaronder twee soundtracks, wat ik ontzettend belangrijk vond. De dingen die de nieuwe groep
zal doen, worden niet geijkt aan de norm Noordkaap. Het zal duidelijk een andere groep zijn.
Toevallig ook in het Nederlands, dus die referentie zal er wel zijn. In de loop van die tien jaren
heb ik echter andere werkmethodes ontdekt."

enola: Wie of wat heeft Stijn Meuris en Noordkaap beïnvloed?
Meuris: "Dat zijn twee aparte vragen want ik denk niet dat er één groep
rondliep met zo’n verscheidenheid aan invloeden. De toetsenman was compleet verslingerd aan het
Franse chanson. De drummer kwam recht uit een hardrockverleden. Het varieerde dus echt enorm. De
bassist, Wladimir, wist van niks. Letterlijk. Dat vond hij ook niet erg. Hij was een heel goede
muzikant, maar zijn onwetendheid zorgde soms voor grappige toestanden. Ik zie hem nog backstage staan
op Werchter naast Michael Stipe, vragend: ‘Wie is die man?’ Als ik dan zei:
‘Michael Stipe van R.E.M.,’ vroeg hij: ‘Wie?’ Vreemd genoeg heeft hij een
heel goede smaak, alleen het vocabularium om die aan te duiden ontbreekt. Hij is Nederlander en komt
uit het Top 40-circuit. In Nederland spenderen heel veel muzikanten jaren in balorkesten. Dat is
anders dan hier. In die Top 40-orkesten spelen meestal heel goeie muzikanten die vier uur aan een
stuk hits van Bryan Adams tot Prince spelen. Vreemd genoeg weten ze er helemaal niets over. R.E.M.
deed bij Wladimir een lichtje branden van ‘Oh ja! Daar heb ik wel eens een nummertje van
gespeeld. Maar hoe dat nummertje heette…’"
     "Anderzijds had je ook puristen als Lars die de klassieke Engelse
songstructuur aanhingen. Zelf zweefde ik daar een beetje tussenin: de klassieke rocksong lag mij wel,
maar het mocht ook wel wat wilder. Ik kom letterlijk uit de punk van Noord-Limburg in het begin van
de jaren tachtig met De Brassers en Sigglo XX. Daar heb ik trouwens geleerd dat je in het Nederlands
toch alternatieve dingen kunt doen. In die periode was dat een ware revelatie. Je had toen Johan
Verminnen, Raymond van het Groenewoud en Wim Decraene. Toevallig alle drie heel knappe meneren, maar
dat mag je als zestienjarige met een zwarte jas natuurlijk niet zeggen. Achteraf kom je er achter dat
De Brassers en Raymond toch niet zo ver uit elkaar lagen als ze toen zelf dachten. De twee mensen die
bij mij nog altijd op kop staan, zijn Bruce Springsteen en Neil Young. Alleen al vanwege hun enorm
talent om melodie te linken aan tekst. Je denkt daar als luisteraar niet bij na, maar voelt dat die
tekst ook enkel en alleen maar met de dramatiek van die melodie kon. Daar kunnen geen honderd
Prodigy’s tegen op want die hebben noch tekst, noch melodie."

enola: De zin ‘Tijd heelt alles waar ik mee zit’ komt uit "Hilde En Het
Huis". Is dat niet een beetje cynisch gesteld voor iemand die nooit tijd heeft voor
zichzelf?

Meuris: "Ik weet het, maar toch denk ik dat het klopt. Tijd heelt alle wonden, het is
bijna een bijbelse uitspraak. Waar ík mij de afgelopen jaren allemaal druk over heb
gemaakt… soms denkend ‘Meuris laat toch zitten,’ maar tezelfdertijd was het nodig.
Wanneer we op een optreden aankomen, ga ik nog steeds direct naar het podium. Ik wil het gezien
hebben, om tot de constatering te komen dat het decor er niet kan hangen omdat het te klein is.
Iedere keer weer discussie over hoe we dat gaan oplossen. En iedere keer opnieuw ‘Ik weet het
niet.’ horen. Ik moét dat blijven doen. Als ik het niet doe, wie doet het dan wel? Ik heb
een hekel aan groepen met die laissez-faire van ‘We gaan hier wat spelen.’ Neen, we
gaan hier niet zomaar spelen. We willen de mensen bij wijze van spreken aan hun jas
trekken."
     "Wij spelen "Verloren Dag" nu al een jaar of acht. Wel,
ik heb acht jaren lang tegen elke bezetting van Noordkaap moeten zeggen ‘We spelen dat
nummer!’ Niemand vond het live goed klinken, maar ik kreeg er kippenvel van en vreemd genoeg ook
veel mensen in het publiek. Toch is het nooit een single geweest, nooit een groot nummer. Ik wou dat
dat eens ophield. Iedere keer bij het opstellen van de setlist: ‘Nou, ik vind dat niet zo
goed.’ Zwijg! Ik wil over alle andere nummers discussiëren, maar dit komt erin. Daar steekt
vreselijk veel energie in. Het akelige of het tragische van mij is dat ik dat niet opgeef. Ik denk
dat iedereen zit te wachten op de knieval van Meuris, zo van: ‘Hij moet dat toch een keer
opgeven?’ De vraag is: waar ligt de grens met tirannie?"

enola: In "Luwte" staat er: ‘Wie wil mijn verhaal aanhoren?’ Wat heeft
Stijn Meuris aan de mensheid te vertellen?

Meuris: "Eigenlijk dit, wat ik net verteld heb. Wie gaat mee in die energie? Daar gaat
het eigenlijk om, het is bijna een missie. Ik weet alleen dat ik moet opletten hoe ik het
formuleer."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in