Manic Street Preachers :: This is my Truth, tell me yours

Wie waren de Manics ook al weer? Vier jonge Welsche goden die in 1988 besloten een groepje op te richten vanuit de miserie die eigen is aan het Wales in de Thatcherjaren (de mijnstakingen,…). Het is dan ook niet te verwonderen dat de band behoorlijk links uit de politieke hoek komt. Met de EP New Art Riot en singles als "You love us" bouwen ze zich al gauw een trouwe fanbasis op terwijl de pers vrij sceptisch blijft bij dit nogal op de Clash geïnspireerde geluid.

Wat waren de Manic Street Preachers nog? Die bende jonge honden die doodleuk beweerden dat van hun eerste album (de dubbel(!)-elpee Generation Terrorists) zestien miljoen exemplaren zouden worden verkocht, waarna ze zouden splitten. Generation Terrorists verkocht geen zestien miljoen exemplaren en de Manics splitten niet. Meer nog: er kwamen nog twee albums: Gold Against The Soul en hun pièce de résistance The Holy Bible. Al die tijd bleven de Manic Street Preachers dat groepje dat een behoorlijke publieke aanhang had, maar voor de pers too hot to handle was.

De Manic Street Preachers, tweede gitarist maar voornamelijk conceptualist Richey James Edwards voorop, hadden het woord nuance namelijk met een brede grijns vertrapt, in mootjes gehakt en vervolgens de restjes in de fik gestoken. De Manic Street Preachers hadden principes en daar werd niet aan getornd. Jarenlang liep dit groepje dan ook voortdurend met zijn hoofd tegen de muur, maar dan met de attitude van: "we zullen eens zien wie eerst begeeft!" De Manics dus.

Op 1 februari 1995 stapt de labiele Richey z’n hotel uit om nooit meer te worden gezien. Na een lange verwerkingsperiode besluiten de drie achterblijvers door te gaan, maar het moeten is eraf. Op Everything Must Go uit 1996 staan schitterende nummers, maar nergens grijpen ze je dwingend bij je nekvel, terwijl ze je toebijten "Ons, of alle andere groepjes ter wereld. Kies nu!" Waar de Manics vroeger een levenshouding waren, zijn ze nu een leuk alternatief voor Oasis geworden. En zoals onze leraar vroeger op ons raport schreef: ze kunnen beter. Maar zie, plots ontdekt ook de pers de groep en Everything Must Go wordt in zowat heel Engeland plaat van het jaar.

En nu zijn ze dus terug met hun tweede post-Richey plaat en de eerste waar deze niets aan heeft bijgedragen. De diagnose blijft dezelfde: mooie nummers, maar mag het iets gedrevener alstublieft? De eerste helft klinkt nog wel goed met epische songs als "The Everlasting", "You stole the Sunshine from my Heart", de prachtsingle "If you tolerate this…" en het magische "Tsunami". Vanaf dan klinkt het alsof alle songs rond het kampvuur geschreven zijn, maar dat kampvuur niet erg goed wil branden en de kilte van de nacht de songs bevriest nog voor ze goed en wel aan de wereld zijn prijsgegeven. Exemplarisch in dit verband is "I’m not working" dat net tegen de tolerantiedrempel aan een eind wegzeurt. Het enige nummer waarin deze methode werkt, is in het groeinummer "Born a Girl".

Afsluiter "South Yorkshire Mass Murder" over het Sheffielddrama of beter over het contempleren over het schrijven van een liedje daarover is een complete miskleun en ook het voorgaande, aan Richie opgedragen nummer "Nobody loves you" is minder dan goed. This Is My Truth, Tell Me Yours had beter kunnen zijn, al was het dan wel een korte cd geworden. Maar wie zegt dat die niet de beste zijn?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in