Luc De Vos :: ”Iedereen moet mooi zijn én rijk én gelukkig”

Het was eerst met y en dan weer met i maar eigenlijk is Gorki vooral Luc De Vos. Met Eindelijk Vakantie is hij aan zijn zesde plaat toe. Als vanouds handelen de liedjes over kleine jongens die met stille verwondering de grote wereld aanschouwen. Tijd om eens te vertellen waar hij de liefde voor de muziek opsnoof.

Luc De Vos: "Ik ben heel vroeg begonnen met popmuziek. Als jongste van zeven kinderen herinner ik mij de popmuziek van de jaren zestig heel goed: al mijn oudste broers en zussen waren toen in hun pubertijd, de hele tijd stond bij ons de radio aan. Ik ken nu nog altijd alle liedjes van de Rolling Stones, Beatles en Boudewijn De Groot van buiten, puur door het feit dat ik tussen vijf en tien jaar niets anders gehoord heb dan pop op de radio. Het is als een microbe in mij blijven zitten. Al van toen ik tien was, zei ik dat ik popmuzikant wou worden."
"Zeker in de jaren zeventig en in de jaren tachtig vond ik popmuziek heel fascinerend. Eigenlijk heb ik toen niets anders gedaan dan platen gekocht en naar optredens gegaan. Zelf ben ik dan ook beginnen spelen. Daardoor zijn mijn invloeden heel uiteenlopend: zowel de jaren zestig als goede dingen uit de jaren zeventig. Minder muziek uit de jaren tachtig: toen vond ik maar één groep goed, The Smiths. De jaren negentig waren dan weer een hele heropleving met de Belgische groepen en dergelijke."

enola: Hoe belangrijk zijn teksten voor jou? In de tijd van Hij Leeft waren er mensen die jouw cd enkel en alleen voor de tekstboekjes kochten.
De Vos: "Eigenlijk zijn teksten voor mij niet zo belangrijk. Ik kan me niet herinneren dat ik bij plaatjes van Slade of van Queen naar de teksten luisterde. Dat was een bijkomstigheid. Als ik achteraf de teksten bekijk van de liedjes die ik toen graag hoorde, dan besefte ik wel dat ze iets hadden. Het was soms wel nonsens en absurd maar het was altijd goed gevonden. Het was nooit zulke zever als hetgeen tegenwoordig in de hitparade staat. Die boerentechno van Patje Krimson en wat is het daar allemaal."
"Bij mezelf vind ik dat natuurlijk wel heel belangrijk maar bij anderen vind ik het minder van belang of hun teksten mij aanspreken of niet. Leonard Cohen of Tom Waits: hun teksten zijn waarschijnlijk ook heel goed maar ik let er niet zo op. Mijn teksten vind ik altijd honderd procent gelukt. Ik werk er ook wel heel hard aan: ik doe lang over een tekst vooraleer ik er tevreden over ben. Soms duurt het bijna een jaar eer ik een tekst af heb. Ik zit met een zinnetje in mijn kop en het vervolg daarop vind ik maar niet."

enola: Op "In mijn betere wereld", dat je samen met Die Anarchistische Abendunterhaltung geschreven hebt, zing je voor het eerst zonder dat je jezelf op gitaar begeleidt. Het lijkt niet gemakkelijk om dan het juiste ritme te houden
De Vos: "Dat is het verschil met klassieke muzikanten: ze maken hun eigen ritme. Wij stomme popmuzikanten zijn altijd geneigd een beat te volgen die altijd hetzelfde blijft terwijl die klassieke muzikanten zo niet opgeleid zijn. Zij werken met andere soorten ritmes. Ze spelen ook meestal met een dirigent als ze in een groot orkest spelen. Ze volgen geen geijkt ritmepatroon, ze laten de muziek voor zichzelf het ritme bepalen."
"Ik weet er ook heel weinig van hoor, maar de Anarchisten zijn bijvoorbeeld niet in staat om op een beat te spelen. Daar zijn ze veel te goed voor, het wordt allemaal op het moment zelf aangevoeld. Ze zijn zodanig op elkaar ingespeeld dat ze constant veranderen van ritmes en snelheden."

enola: Heeft de ruimte die het vertrek van jullie drummer Steven Van Havere heeft gelaten ervoor gezorgd dat de elektronica zo’n ruime aandacht krijgt op jullie laatste plaat?
De Vos: "Ik vind het gewoon heel tof, die drumpartijen die je zelf moet zoeken met de computer en de sampler. Daardoor kom je op dingen die een normale drummer niet kan spelen. Dat maakt het op zichzelf wel interessanter vind ik. We gebruiken die dingen ook live hoor, we laten die gewoon meelopen."
"Het probleem van een drummer — maar ik kan natuurlijk niet spreken voor een drummer — is dat het volgen van een beat tamelijk moeilijk is. Als je zelf je beat maakt, kun je op je eigen ritme spelen maar als je een ander ding hoort is het vrij lastig om dat te volgen. Erik Bosteels, onze nieuwe drummer die van Hooverphonic komt, kan dat wel. Het klinkt bijna alsof we met twee, drie drums tegelijk spelen. Ik hoor dat wel graag."

enola: In hoeverre ben je tevreden met het geluid van Eindelijk Vakantie? In vergelijking met de live-versies van de songs klinkt de ritmesectie soms vrij slapjes.
De Vos: "Zelf kan ik het eigenlijk niet, platen opnemen. Ik heb wel vanalles in mijn hoofd maar ik heb daar allemaal geen verstand van. Ik kom die studio binnen en ik speel wat gitaar en ik zing wat en hoe dat dan allemaal bijeen moet gemixt worden, daar weet ik niets van. Ik ben wel tamelijk tevreden over het geluid maar het is natuurlijk niet te vergelijken met ons live-geluid."
"Live spelen is duust keer wijzer dan een plaat opnemen. Live moet het ook allemaal zo juist niet zijn: als je optreedt moet je in de eerste plaats een fantastisch feest proberen te bouwen. Je moet het voor jezelf ook leuk maken en of ik dan vals zing of er naast zit of de klank misschien niet goed zit, dat is eigenlijk allemaal niet zo belangrijk. Als het maar een fantastische, gezellige avond is, voor mijzelf en voor het publiek. Dat live-gevoel op een plaat krijgen kan bijna niet. We hebben het zelfs geprobeerd om gewoon bijeen te gaan zitten en te spelen. Maar als je dat dan opneemt blijkt het toch niet hetzelfde te zijn."

enola: Vorige jaar sprak je er over om op de nieuwe plaat niet met één producer te werken maar met een aantal gasten. Raadgevers als het ware. Uiteindelijk heb je toch weer met één leidende producer gewerkt.
De Vos: "Het bleek toch niet mogelijk. Alleen al maar uit technische en logistieke overwegingen. Daan Stuyven ging ook meedoen maar die kon dan niet. Ik heb wel op zijn gitaar gespeeld, vandaar dat hij vermeld staat in het cd-boekje. David Dewaele en die gasten van de Anarchisten zijn komen meedoen, dus in die zin hebben we wel met verschillende mensen kunnen werken."

enola: Voor die nieuwe jonge garde ben je een soort van cultfiguur aan het worden: de broertjes Dewaele die voor hun tv-programma stoofvlees bij jou komen eten en dat soort toestanden. Ben je niet bang om te eindigen als een soort Eddy Wally-figuur?
De Vos: "Ik krijg wel een beetje last van mijn imago. Zeker in Humo is het altijd dezelfde kritiek: dat ik een oude zak ben. Ik kan mij dat moeilijk aantrekken. Ik doe zelf enorm graag wat ik doe en ik vind het ook enorm goed. Dus wat mijn imago van oude zaag betreft. op den duur krijg je dat blijkbaar, maar ik vind dat niet van mijzelf. Ik vind mijzelf een enorm fantastische, goeie, jonge, mooie, intelligente zanger van prachtige moderne, postmoderne popmuziek en het is totaal niet waar, dat imago. Maar als mensen mij een oude zaag willen noemen dan moeten ze dat maar doen hé."
"Wel ja, ik kan er weinig aan doen, het imago van simpele jongen. Misschien doe ik dat wel met opzet, uit reactie tegenover dat soort intellectualistische linkse yuppies en stoefers die zichzelf allemaal zo fantastisch vinden en in discotheken zitten en het allemaal fantastisch goed kunnen uitleggen."

enola: Waarom open je de plaat met jou versie van "Ode an die freude" van van Beethoven?
De Vos: "Het was weer een hele donkere plaat, vond ik, met allemaal rare kritiek op de samenleving, dus mocht er ook wel een vrolijk nummertje op. Het klinkt wel niet echt vrolijk maar het is dus wel een ode aan de vreugde. Ik meen dat letterlijk: je moet proberen rijk en gelukkig te worden. Iedereen moet mooi zijn én rijk én gelukkig."

enola: Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen liet je Agalev het liedje "Anders en beter" gebruiken. Hoe zit het met het engagement van Luc De Vos?
De Vos: "Natuurlijk heb ik een mening over de samenleving en op de plaat heb ik die met veel ironie en gevoel voor humor proberen te verwoorden. Eigenlijk heb ik daarover geen mening: iedereen moet proberen zijn best te doen en zelf probeer ik ook zo weinig mogelijk slogans te gebruiken. Uiteindelijk kan ook ik heel weinig doen aan de problemen. Ik probeer alleen maar de wereld te verbeteren door mijn liedjes zo mooi mogelijk te maken: dat is mijn taak en mijn plicht."
"Op die manier kan ik misschien de wereld verbeteren: door heel wat mooie, fantastische, leuke liedjes toe te voegen aan de werkelijkheid. Als ik mijn best doe en jij je best doet op je eigen terrein dan helpt dat al heel wat denk ik."

enola: Je hebt laten verstaan dat je het wel ziet zitten om elke twee jaar een plaat uit te brengen zodat je op je zeventigste een vijftigtal platen hebt gemaakt.
De Vos: "Ik wil er heel mijn leven mee bezig blijven, daar ben ik nu wel uit. Het is niet zo dat ik denk dat ik het nu wel heb gehad: elk jaar vind ik het toffer en toffer en ik word nog ieder jaar beter. Ik zie mijzelf nu echt niet stoppen. Het enige probleem zullen de platenfirma’s zijn. Zal iemand nog bereid zijn mijn platen uit te brengen? Zullen de mensen nog naar mijn liedjes willen luisteren? Zelf zal ik altijd liedjes blijven maken denk ik, blijven optreden tot mijn zeventigste inderdaad of tot mijn honderdtwintigste."

enola: Tenslotte nog een pronostiekje: "Duitsland wint altijd", stel je. Ook op dit Euro 2000?
De Vos: "Ik denk dat Standard het Europees Kampioenschap gaan winnen. Of doen die niet mee? Duitsland zal wel winnen zeker? Ofwel België. Ik gok op België. Maar ik weet er ook niets van. Heeft België eigenlijk een goede ploeg?"

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in